İlk görüşte aşka inanır mısın?

Ben garanti olsun diye üç, dört, beş ardı ardına bakabildiğim kadar bakıyorum. İlk görüşte olsa olsa hoşlantı olur karşılığını alırsanız aşka dönüşür büyür gider. Öyle ilk görüşte aşk var demek bazen kısa süreli sevgi pıtırcıkları görmektir etrafta. İlkokul aşkından hallice yani bana kalırsa gerçeklik payı çok az. Ha görürsünüz vurulursunuz peşinden koşup etkilersiniz, buluşma teklifi flörtleşmeler falan gerisi gelir. Yoksa bakmak ile görmek arasındaki o ince çizgiye uzanan ipte iki cambaz durmaz gibime geliyor. Aşkın oluşum aşaması bir kez görmekten ziyade o ilk andaki görüntünün devamında izleyicinin ana fikri tamamen çözmesinden geçer. Ben lisede toplu taşımada gördüğüm her kıza aşık oluyordum sanırdım meğerse hoşlantıymış. Çünkü aynı anda on kıza aşık olamazdım içimde sevgi açlığı varken kendimi kandırmışım öyle.

Aşkın doğasında öyle zaman içerisinde husule gelmez ve olağanlık sevgidir. Sevginin tanımında bu vardır; sevgi de birden bire ortaya çıkmaz. Sabır, emek, özveri ister başına buyruk kendiliğinden gelişmez. Aşk bunları istemez ki, istemesi de gerekmez ayrıca; anlık bir detaydır anlamazsınız bile. Şeytan çarpmış tabiri var ya işte tam anlamıyla onu yaşarsınız, gezegen tersine döner. Anlamsızlıklar baş gösterir, bulanıklaşırsınız. Gayri ihtiyarı olarak anlam verdiğiniz tek şey aşk olur. Damdan düşercesine gerçekleşir yahu kısacası; aşk bana göre arsız bir kelebek gibidir. Hani böyle kovalarsınız kelebeği o da kaçar, sonra hiç beklenmedik ummadık bir anda gelir omzunuza konar. Aşk, kelebek gibidir; umarım at ile bir ilgisi yoktur. Nörokimyasal bir olay gibi görüyorum şahsen, aşk ile sevgiyi karıştırmamak elzemdir. Aşk, gördüğün an olur veyahut olmaz; o kimya ilk vakitte tutar aksi halde göle maya çalmak gibi tutmaz. Siz o ilk vakitte aşkınızın peşinden gidersiniz ya da yok olup erimesini seyredersiniz. Kim sevileni ilk bakışta sevmeden sevmiş ki? Fizikselliğin veya auranın insanı bilinçli veya bilinçsiz şekliye aşık olacağına ikna etmesiyle açığa çıkar; karşınızdaki kişide aradığınız kriterler ile başlar. Tanışırsınız ve o aşamaya gelinceye kadar geçen süre zarfında "tanıştıktan sonra" geriye kalan diğer kriterlerin uygun olmasıyla devam eden duygusal süreçtir. Bana kalırsa içgüdülerin ve aklın hükümranlığında gelişip büyüyen kontaktın etkileşimiyle çok daha fazla samimiyete geçirilen histir. Esasen uzun erimli içtimai ilişkilerin bünyesinde şekil alan, bilinç dışı, bilinçaltı ve bilinç dediğimiz katmanların karmakarışık bir şekilde istiflenerek kreasyonladığı asamblajın birebir karşılıklı aktarımın bağıntısıyla gerçekleştirilebilir ancak. Şimdi bu prensiple görüyoruz ki, ilk görüşte aşkın anındalığının sihrini içeren halesiyle senkronizasyonu birlikteliğinde aklın duygusuzluk tepkiselliğini ve duygunun da akılsızlığını alt edebilecek samimiyetle bir hakikati inşa edebileceği ortadadır.

Aşkın baştan sona bir kimyasal süreç bazlı enstantane olduğunu kanaatindeyim. Hal böyle olunca da kimyasal sürecin tepkimesini başlatacak etkiyi yaratan ve tanımladığım prensipte düşünecek olursanız "ilk görüşten aşk" kavramının var olduğunu benimseyebilirsiniz. Birini ilk kez gördüğümüzde; içimizde hiç alışılagelmedik hisler barınıyorsa bunun temel sebebinde o kişiyi arzulamamızdan kaynakldırı. Arzular ile tutkuyu yönetebilmek ve süregelmenin bir nişanesi olarak bir vakitten sonra ortam sakince sevip devamlılığı sağlamaya veyahut tam tersi büyük bir patlamanın ardından dağılmaya evriliyor tam anlamıyla. Arzularımızdaki kişiye ulaştığımız an -bir şeye ulaşınca anlamını yitirmesi veya eskisi gibi olmaması sendromu, aslolanın uğruna verilen mücadele etmek olması etkisi- o ilk anımız ile heyecanın ufaktan silindiğini fark ederiz. Yere göğe sığdıramadığımız kişinin artık sıradanlaştığını kabul etmek istemeyiz en nihayetinde. Evveliyatında sıradan biri olsaydı bile onun değiştiğini söylerken, şimdilerde aşkın büyüsü dağıldığından uzaklaşırız. Ayaklarımız yere bastıkça "arzunun yetkinliği azalır" asgari düzleme iner. Bu neticede kısır döngü normları benimseriz ve ilişkiyi kendi egolarımıza göre yaşatırız. Belli bir skala dışına çıkmayınca da benimsenmişlikler ile karşımızdaki kişiyi kısıtlar ve boğarız, sonrasında karşılıklı tahammülsüzlükler ortaya çıkar. Süper egomuzla algılamaya kadar düşen durumda yaşanan bütün bu curcunaya "hayal kırıklığı" ismini koyarız.