Birini çok sevmenin bedeli nedir?

Tam tersi olabilecek yaşantılara tanık olsam da genelde benim gibi hissedenlerin sayisi az değil... Hep çok sevdirirler, bedel odetirler, sonra ya giderler ya da yanınızda kalıp keşke gitse ya da bir mucize olsa dedirtirler...

Çok güzel yorumlamışsın

Teşekkür ediyorum, hislerim dökülüveriyor dilimden bazen böyle.. Yaz diyor..

Kendimi buldım yazdıklarında sen de mi yaşadın böyle bişi

Yaşıyorum halen.. evliliğin içinde yaşıyor olmak çok daha zoru..

Ben de evlenmeyi düşünüyordum böyle bir durumda kalıcaktım büyük ihtimal ama bikaç gün önce terkettim. Konuşabilirmiyiz?

Tabi gel bakalım, kalbi kırıklara hep kapım açık..

Çok iyi anlatmışsın. Hissettiklerin, yaşadıkların.. Gün gelip pişman olduğumda onu suçlamak istemediğim için, sevgimin aşkımın baki kalması için vazgeçtim ben de. Benim olanlar bende kaldı. Çok kırıldık, çok üzüldük. Ama dünya fani zaten. Belki de yarın öleceğiz. Yıkıp dökmenin anlami yoktu. Umuyorum ki şu dünyada mutluluğu tadamayan herkes ahirette doysun.

Ne güzel bir karar. Ne ince bir düşünce.. ben bunları süzgeçten geciremeyecek kadar küçük idim. 18 imde bile yoktum.
Hayat oradan oraya sürüklerken bu yolda bir çok şeyden vazgeçtim. O zaman koymuyordu. Şimdiki sonuçlarını hiç kestiremedim. Ve şu an aynı senin gibi bir suçlu arıyorum. Onu da kendimi de suçlayıp duruyorum...

İlk ve son sorduğum soruma bakarsan benden kesitler göreceksin..

Sorularını okudum, yanıtlarını da öyle. Ve şimdi kararlarımın arkasında daha dik duruyorum. Sen çok güçlü bir kadınsın. Elbette yaşadıklarını ben de atlatırdım yapardım biliyorum. Benim aile yapım, babam da aynı şekilde. Birgün biteceğini öngördüm yalnızca. Birgün herşey için onu suclayacagimi. Pismanlik duyacağımı. Ben onu mutlu olmak için sevmedim, ben onu onunla mutsuzluğu bile sevdiğim için sevdim. Onunla üzülmeyi, belki mahvolmayi. Ama birgün bitecekti. Birgün bana eskisi gibi sarilmayacak, belki bakmaya kiyamadigi gözlerime bakmayı bırakacaktı. Bittiği gün hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, sarilabilecegim bir babam ve dertlesebilecegim bir annem dahi olmayacakti yanimda. Çünkü ben başıma gelen herşeyi haketmiş olacaktım. Yaşanmışlık, dertlerim ve sorumluluklarimla koca bir yığının altında tek başıma kaldığımda keşke diyecektim. Seve seve yaptığım herşey için suclayacaktim kendimi. O'nu şu an bendeki yerinden alıp yargılamaya başladığımı düşünemiyorum bile. Üste çıkmaya çalışmak için bana sesini yükselttiğini, kizdigini düşünmek dahi istemiyorum. Biz böyle çok güzeliz. Mesafelerle, engellerle, aşk ile, hasret ile.. Ben hala umudumu kaybetmedim. Ahirette kavuşmak yakışır bize. Peki kendimi senin yerine koyduğumda sana ne önerirdim? O duruma geldiğimde ne yapardım? Birakmazdim. Onca şeyi yaşadıktan çektikten sonra artık ne onunla ne onsuz. Ya benim ya karatopragin. Yok öyle misafir çocuğu gibi dağıtıp gitmek. Buna izin vermezdim. Verme lütfen. Ezildigin taşın altına al onu da. Ne yaptığının ne yaşadığının, senin uğruna, senin ne uğruna neler çektiğinin farkına varsın. O kafeste yalnız değilsin. Hatırlat bunu ona.