Kocam bir türlü işinde tutunamıyor, siz olsanız ne yapardınız?

Nihayet gerçekten derdimi anlayan birinden ayrıntılı bir yorum demek istiyorum ben de... "Eşinizde kendimi gördüm" derken, umarım bu işsizlik yıkımından ve evlilikte açtığı çıkmazlardan çok yara almadan sıyrılabilmişsinizdir. İçimi dökeyim öyleyse, çünkü arkadaşlarla, aileyle artık paylaşamıyorum, ya onların da üzülmeleri bizi iyice güçsüz ve çaresiz hissettiriyor, ya da yorumlar gururumuzu incitiyor. Yabancılarla paylaşmak en iyisi dedim buraya yazdım, iyi mi ettim bilmiyorum. Açıkçası sevgimi azıcık bile yitirmiş olsam çoktan kaçardım, keşke durum öyle olsaydı. Ben onun kariyerine, işindeki potansiyeline olan inancımı yitirdim. Tamam "erkek taşı sıksa suyunu çıkarmalı" gibi bir beklentim yok zaten ama ben kendim ne işler başardım şimdiye kadar, ne alakasız şeylere giriştim. Onda böyle bir kabiliyetin olmaması delirtiyor beni, şanssızlık bir yerde başına gelenler evet biliyorum ama bu yıllarca sürer bu kadar tekrarlanır mı? Ama onsuz bir hayat düşünemiyorum işte, yani daha başarılı bir adamı sevebileceğimin garantisi mi var da ayrılayım, üstelik çocuklarla aram hiç iyi olmamasına rağmen sırf onun çocuğunu istediğim için anne olmak istiyorum. Bu kadar başarısız olmaya hakkı yok bu kadar iyi adamların 😭

Valla çok doğru tespit, dibe vurmadan çıkamayız, hiç böyle düşünmemiştim. Hep en bunladığımız noktada bile amaan boşver idare ediyoruz şimdilik, elbet bir şey çıkar diyip rahatlattık birbirimizi. Yıllar geçti, çok da kötü geçmedi ama artık belki de benim bu psikolojim geri çekilmem bir kırılma noktası olur. Mühlet vermek de iyi fikir🤔 bu ay içinde bir çözüm üretmezsen dönersin Türkiye'de ailene diyip göremediği, üzerine gitmediği çözümleri görmesini sağlarım belki de. Ailesinin durumu da çok kötü, ama bana " biz zamanında ne yokluklar gördük, siz çok narinsiniz" demeyi biliyorlar. Ben zaten o yokluklardan kaçtım geldim kendime yeni fırsatlar yarattım, dilimle tırnağımla. Kocam da çok uğraştı elbet, elinden geleni yaptı, ben de onu çok kışkırttım, yeri geldi onurunu kırdım bazı şeyleri değiştirsin diye ama dediğin kadar dibe vurmadı yine de benim sayemde. Saçları bembeyaz oldu, psikolojisi darmadağın, ama ben bu sefer annesi gibi toparlamayacağım onu, dibe vursun belki çıkmayı öğrenir bir şekilde

Haklısın galiba, şu an sanki bir iş bulsa her şey yoluna girecekmiş gibi hissediyorum ama bir de çocuk girerse işin içine acaba bu işe ayak uydurabilecek mi bu saatten sonra, tutunabilecek mi, diye içim içimi yiyecek, ve yine başaramazsa omuzlarımdaki yük iyice ağır olacak 😭