Hiç görmediğiniz, duymadığınız birine aşık oldunuz mu?

aşk diyemem ama çok etkilendiğim biri olmuştu bir zamanlar. hem de hayatımda biri varken. sadece tek bir resmini görmüştüm. kesinlikle tipim de değildi. o başka bir şehirdeydi, ben başka... aylarca mailleştik. resmen beni okuyabiliyordu. ben ona başka şeyler anlatırken o benimle ilgili bambaşka sonuçlara ulaşıyordu. benim bile oturup üstümde düşünmediğim, analiz etmediğim taraflarımı ortaya çıkarmıştı. resmen kendimi tanımamı ona borçluyum desem yeridir. sesini bile duymamıştım. ama hayalimde onu o kadar iyi canladırabilmişim ki sesini ilk duyduğumda hayalimde canlandırdığımla aynı olduğunu duyunca şok olmuştum.

sonra bir tatile gittim. ordayken bir akşam beni aradı. saatlerce yüzlerce kilometre yol alıp yanıma gelmişti. "senin yanına geldim" dedi ve ben orda nerdeyse kriz geçirecektim. otelin bahçesinde karşı karşıya geldik. kalbim yerinden çıkacak gibiydi. uzun süre bana sarılıp öylece kaldı. sonra gecenin geç saatlerine kadar sahilde saatlerce konuşarak zaman geçirdik. sonra da birbirine dokunmaktan korkan insanlar gibi öpüştük. ertesi günü kahvaltıda karşımda gördüm bir an. gün boyunca tüm yemeklerde. fakat yanına gidemedim. gitmedin mi diye sorduğumda "sadece biraz daha seni seyretmek istiyorum" dedi. akşamında gitti. bir daha karşı karşıya gelmedik ama uzun bir süre daha maillerimiz devam etti. sonrasında benm hayatımdaki kişi yüzünden o sadece mailleşmeye bile katlanamadı. şu an mailleşmiyoruz. ama her sene doğumgünümü mutlaka kutlar güzel bir maille.

aramızdaki çok farklı bir elektrikti. bazen "onunla bir birliktelik yaşasaydım nasıl olurdu acaba" diye çok düşündüm. hala aklıma geldiği zaman biraz dalgınlaşırım.

tepkiyle karşılayabilirsiniz belki ama yaşadım. bana da her zaman saçma gelen durumlar olsa da bir kere yaşadım. ilk defa da burda paylaşıyorum.

başka da kimse beni böyle etkileyemedi. çok kişiyle tanıştım, konuştum. yanlış anlaşılmasın. hepsi arkadaşça sohbetler. bir arayışım yok yani. onunla da öyle başlamıştı. ama farklı bir boyuta geçen bir tek o oldu. zaman zaman hala onunla konuşmayı özlüyorum.

ama tekrar belirtiyorum: gerçek aşk falan değildi. sadece çok etkilenmekti. belki gerçek hayatta birlikte olsaydık aşk olacaktı. bilmiyorum.

sorunla beraber ilk defa burda paylaştım ve biraz rahatladım. sağol :)

Sene 2003. Bende bir go çılgınlığı başlamış, gece rüyamda bile oynamayı bırak, banyodaki fayans derzlerinin oluştuurduğu karelaj bile gözüme başka türlü görünüyor, baktıkça böyle gözümün önünde taşlar beliriyor falan, öyleyim.

Bir gün, uluslararası bir go serverının bir odasında, İtalyan bir çocukla kapışıyoruz, ama maçın sonuna doğru bende elektrikler kesiliyor ve öyle kalakalıyorum. Oyuncu istatistiklerine işlenmesin diye, yenileceğini anlayan bazı angut oyuncuların oyundan pat diye çıkıp diğer oyuncunun keyfinin içine etmesi çok yaygın bir tavır olduğundan, huzursuz da oluyorum. Elektrikler gelince, aynı odaya girip tekrar onu bulasım geliyor, çünkü onunla karşılıklı oynamak, oynarken bir taraftan hamleleri tartışmak, benden çok çok daha iyi oynayan biriyle kapışmak inanılmaz keyifliydi.

Her neyse, ben çocuğu buldum, tekrar oynamaya başladık, ben durumu açıkladıktan sonra sohbet sadece oyunla ilgili olmaktan çıkıverdi, şuradan buradan derken ikimizin de mimarlık okuduğu ortaya çıktı falan, gitti öyle.

Ben bu çocuğa aşık oldum denemez, zaten muhabbetimiz hiçbir zaman için oyunumuzun önüne geçmedi, ama zekasına, birikimine cidden hayrandım, sohbeti inanılmaz keyifliydi. Birkaç yıl oynadık öyle arada, ama her şey o kadar olması gerektiği gibiydi ki, kimse tutup da "ya biz o kadar zamandır tanışıyoruz, daha birbirimizin fotoğrafını bile görmedik?" demedi bile. Adı Vincenzio idi, o kadar...

Ama ben bir ara Erasmus'la İtalya'ya gidecek gibi oldum, sonra başka sebeplerden dolayı vazgeçtim, ama gitseydim kesinlikle ona haber verirdim. Hem birebir go oynar, hem de o zamanın müstakbel meslektaşları olarak şahane bir tarih turu yapardık...

Şimdilerde nadir görüşüyoruz, ama çok kafa adam hakikaten.