Yüreğimdeki Yaraların Tek Suçlusu Yine Benim

Yaralarım sızlıyor inceden inceye bu gece nereden geldin aklıma bilmem ama bir titreme aldı vücudumu en derinden, ruhumdaki depremler ayyuka çıktı. Kalbim yerinden fırlayacak gibi çarpıyor her atışında ve üzerindeki yaralar öyle bir sızlıyor ki..

Bir yemin etmiştim sana unutacağım seni adını anmayacağım dönüp bakmayacağım benim için ölsen bile sana dönmeyeceğim diye. Evet bu yeminlerin hepsini ben ettim ancak vallahi bu gece arasan bütün yeminlerimi tövbeleri mi bozar senin olurum yar..

Kolay değilmiş unutmak hele bir akşam can cekiştiğinde yüreğin; boş yatağa girdiğinde, üşüdüğünde bütün vücudundaki kan dirhem dirhem çekildiği işte o anlarda gel de unut işte ruhunun her bir zerresine dokunan:

O’nu unutabilir misin?

Sen belki beni unutmuş olabilirsin kalbinde yeni birisi olabilir aşkından ölüyor olabilirsin. Ama kahretsin ben seni unutamadım işte unutmuş gibi yaptım umursamadım görmedim açtığın yaraların derin olduğuna aldırmadım.

Yaşamaya çalıştım dik durmaya çalıştım ama bak şimdi içten içe beni yiyen o yaralar artık dışa vurdu canımı öyle bir acıtıyor ki bu koca adam oturmuş şimdi hüngür hüngür ağlıyor.

Umurumda değil diyebilirsin zira bu halimi zaten sen asla bilmeyeceksin dedim ya ben seni unuturum. Unutamıyor olsam bile unutmuş gibi yaparım, yaralarım sızlar canım yanar ölebilirim belki bu acıdan olsun yine de yaraların sahibine kızamam..

Ben izin verdim sen açtın bu yaraları kalbimi sana açan benim bu yaraların suçlusu da benim kendimi bile bile bu ateşin içinde atanda ben..

Sen sadece benim hatalarımın sonucu yaralarımın sebebisin..