Çiçekler Açtı, Biz Açamadık. Ne Baharlar Geldi Geçti, Sevdamıza Ulaşamadık!

Neden sevemiyoruz veya sevilmiyoruz?

Çok sofistike cevaplar vermeye gerek yok. Kısmet değilmiş deyip, yatarak; zamanı var daha diyerek rahatça fink atarak olmaz. İşte neden sevemediğimizin ve sevilemediğimizin bazı sebepleri;

Güven vermiyoruz, güven duymuyoruz.

Herkes kimseye güven duyulmadığından şikayetçiyse, nerede güvenilir insanlar? Size güvenmeyen kişiler acaba kendileri ne kadar güvenilirler, bunları düşünmek lazım. Güven, pahalı bir kazançtır. Bu sebeple hakiki sevdalar ucuz değildir.

Menfaatperestliği zirvede yaşıyoruz.

Bencillik, fayda umma alıp başını gitmişken, herkes birbirini nasıl düdüklerim diye düşünürken hangi sevdalardan bahsedebiliriz ki? Her şeyi karşılık bekleyerek yapanları değil, gönlünün derinliklerin bir ilham ile merhametli insanların sayısı ne kadar azsa, gerçek sevdalar da o kadar az.

Hoşgörü, anlayış, tahammül yerlerde.

Karşısındaki insanı anlamak yerine, üste gelmeye çalışan, hoş görmek yerine hor gören, bir kıvılcımdan büyük yangınlar çıkartan insanlarla dolu şu dünyada neyin sevdasını arıyoruz? Bunları diyoruz ama öz eleştiri yapıp, biz neden böyleyiz demiyoruz. Sürekli başkasını yargılarken, kendimizi yargılamayı unutuyoruz.

Kazanmak için çabalamıyoruz.

Mesele peşinden koşturanın peşinde terlemek değil. Zaten böyle yapan kişinin derdi maceradır. Macera ayanlar, sevdayı değil belayı bulanlardır. İnsan gönlü kazanmak için çabalamalı. Bu da fedakarlıktan geçer. Herkes kendi elindeki parçayı ortaya koyup birleştirmeye çalışmazsa yarım kalan sevdalar daha çok ulaşılmaza götürür. Daha çok baharlar gelir geçer de, sonunda zaman bizi ölüme götürür. Son sözümüz işe şudur;

Sevdalar yalan olmuş diyeceğine, kendini yalan olmaktan uzak eyle...

Nice güzel sevda masallarında yer almak ümidiyle.

Sağlıcakla