"Tamam mıyız?" Derken Cevapsız Bıraktın Beni

Yalnızlık...

Ne garip kimisi kendi ile kalamamaktan yalnız olamamaktan şikayet eder kimisi de yalnız olmaktan korkar.

Bazı anlar vardır pes etmeye yakın olduğumuz ve bir de bu anlarda çıkagelenler. İşte o ben tam da pes etmeye yakınken kendimden ve herkesten kaçacakken çıkageldi. Öyle ansızın bir an da girdi yaşantıma. Hoşgeldin demeye bile fırsatım yoktu zaten gerekte yoktu çıkagelenler her zaman geldiği gibi çıkıverir senden.

Birbirimizi tanımak diyoruz ya ne kadar gereksiz

Tanımasak daha iyi keşke tanımasak bilmesek neye kızar neyi sever neye üzülür ne içer nerelere gider bilmesek hiç... Öyle bir yerde karşılaşsak ve sormadan dinlesek acıları sevinçleri geçmişi yaraları sarmak gibi saçma sapan kahramanlık yapmadan dinlesek rahatlasa sen anlasan farklı yaşantıları tatmadan korkularını yaşamadan olanı biteni dinlesen anlatsan ama tanımasak hiç birbirimizi. Tanıyınca zor oluyor hepsi...

Konuşmak öyle başını sonunu hesaplamadan dolu dolu kelimeler kurmak karşında kelimeler bulmak canı can eden kanı daha kırmızı yapan konuşmalar... Geç kalmak var ya bir de konuşamadan susmaya durmak gibi.. Uzun uzun anlatsa dinlesen sen anlatsan o dinlese hiç bıkmadan gecelerce.. Bitmese

Sorsanız birbirinize tamam mıyız?" tamamız olsa cevaplarınız...

Ben yapamadım soruma cevap bulamadım şimdi çok da iyi sayılmam gecenin karanlığına gündüzün ışığı vurmuyor benim için. Kafam pek yerinde sayılmaz dilimde bir hasret türküsü var bir de keşkelerim.

Benim için üzülüyorum...