Sevmeye Cesareti Olmayanlar Sevmesin!

Sizce de böyle değil midir? Önce aşk, sonra nefret, sonra hissizlik...

Sevgiyi hissettim

Sevmeyi sevilmeyi... Aşkı hissettim. Sana sarıldığımda güven verici o sıcaklığı hissettim. Huzur dolu kollarında uyurken yalnız ne kadar mutlu olduğumu düşündüm. Ellerinden tutarken heyecanı hissettim.

Kalbimin senin yanında ne kadar hızlı attığını düşündüm

Samimiyetini hissettim güven verici sözlerini. Arkadaşlığını dostluğunu hissettim her konu hakkında konuşabileceğimizi gördüm.

Bağlanmayı hissettim

Dudaklarından öperken ilk kez biriyle olmak istedim teslim olmak. Zamanın durduğunu hissettim yanında soluduğum nefesin dengesizliğini hissettim.

Ama şimdi...

Sevilmediğimi anladığımda acıyı hissettim. Kalbimin acısını. Gerçekten fiziksel olarak mı peki bu acı? Evet kalbimin üzerindeki o hançer kesinlikle fiziksel bir acıydı. Sana bu kadar güvenirken aslında ne kadar güvenilmez olduğunu anladığımda hayal kırıklığını hissettim.

Heyecansız olmak ne demekti benim için?

Etrafımda olan her şeye karşı umursamaz olduğumu hissettim. Şu geçen 15 günü 15 yıl gibi hissettim. Boşluğu hissettim. Söylediğin güzel sözlerin zihnimde kalan noktalarına döndüğümde yaşadığım boşluklar... Yanındayken zamanın durduğunu hissettiğim insanın yokluğunda yelkovan akrebin durduğunu hissettim. Bütün bunları hissedip yaşayan biri olarak söyleyebileceğim tek şey hayatımın yoluna girmesini istiyorum. Her şeyin güzel olacağı günleri bekliyorum usulca ve sessizce. Her şeye rağmen senden bu kadar nefret ederken seni affediyorum şu an her ne kadar öfkeli olsam da affediyorum seni ama senin için değil bu kendimi hafifletmek için affediyorum seni. Nefret de bir duygu. Kalbimde nefretinle olsa dahi yer etmeni istemiyorum çünkü.

Seni affediyorum diye haykırmak istiyorum ve sana karşı bir şey "hissetmemek"...