Nasıl da Sevmiştik Oysa ki!

Sevgi Neydi?

Karşıcinse duyulan bir his miydi sadece?

Peki ya annene olan sevgine ne demeli?

Arkadaşlarını sevmiyor musun?

Ailenin her ferdini?

Sevgi onu tanıyıncaya kadar bunların hepsiydi benim için. Yolda görüp hoşlandığım kızdı. Annemin sevgisi olmazsa olmazımdı. Arkadaşlarımdan vazgeçmem için dünyaları verseler değişmezdi. Sonra ne oldu biliyor musun? O çıkageldi. O dediğime bakma. Bir bakışı bütün bildiklerimi unutturmaya yetti. Annem mi aklıma dahi gelmedi. Arkadaşlarıma bahaneler uydurmaya başladım onunla daha fazla vakit geçirebilmek için. Yolda yürürken varsa ki karşımdakine bir gülüşüm onun hayali gözlerimin önündeydi zaten başka bir şey de göremezdi.

Şiirler mi yazmadım etkilemek için, gözlerinin içine mi bakmadım. Sevdiğimi söyleyebilmem bile beş ayımı almıştı. Ne kadar da zordu benim için...

Çokta çekingen sayılmazdım oysaki. Sadece reddedilme korkusu sardı kalbimi. İşler daha fazla karışmadan söyleyiverdim birden. Tahmin etmiştim tepkisini ama kalbim o da seviyor dercesine çarpıyordu. Aklıma sorarsan da aldığı tepkilerden dolayı rezilsin olduğumu düşündürüyordu.

Aslında zaman derler ya o kadar tepki aldığım halde sevmeye başladı beni ya da beni buna inandırmayı başardı. Mesafeler vardı aramızda yanında değildim belki ama bir defa görmek için feda edemeyeceğim hiç bir şey yoktu.

Sadece doğruları anlatmaya karar verdim şimdiye kadar yaşadıklarımı, yaşama ihtimali duyduğum kaygılarımı

İşte o gün bitmiştik ama anlayamadık. Çünkü istemesem de ona da korku salmıştım korku hastalığını. Ve bitti. Tüm o yaşananlar yaşanacaklar bitti. Seneler oldu konuşmuyoruz fazla arada sevdiği söyleyip kendini hatırlatıyor hala. Ama artık ben güvenemiyorum. Güven sevginin önüne geçebilir miydi bilmiyorum. Ama sadece ona değil kendime de güvenmiyorum. Çok seviyorum ama artık belli edemiyorum.

Bir de işin psikolojik kısmı var tabi hiç bahsetmiyorum bile. Artık beraberiz istediğim zaman konuşuyoruz kavga bile ediyoruz. Ama onun bu kavgalardan haberi bile yok. Böyle tam şansımı deniyim diyorum, "tak" çıkıveriyor köşeden ya olmadığını biliyorum ama hayali bile vazgeçiriyor aldatmaya teşebbüsten. Gerçekten insan beraber olmadığını aldatmış sayılabilir miydi.

Ama artık bütün sorularımın cevabını bulmuş gibiyim

Aslında sevmek değildi mesele. Mesele o sevgiyi taşımakla ilgili. Mesele seninle ya da benimle değil mesele bizimle ilgili. Biz demeyi basardıgımız zaman seviyorduk aslında. Ne zaman ben demeye başladık o zaman sevgimiz de son buldu. Artık mesele bizden sana, senden bana dönmüştü. Aslında mesele aşk sevgi falan değildi sadece sığınacak bir dal ararken bulmuştuk birbirimizi..Sonra gördük ki zaten ormanın içinde kaybolmuşuz. Etrafımız dallarla dolu. Kapılıvermişiz ormanın büyüsüne bizi unutmuşuz. BEN olmuşuz.

Bizlik varken benlikten bize ne.

Bir sevginiz olsun türünden kime ne.. .

Sevdiklerinizle bizli günler geçirmeniz dileğiyle.