Bir Platonik Aşık mısın?

İnsanın sevdiği her şey güzel olmak zorunda mıdır? Böyle bir kaide söz konusu olabilir miydi? Peki ya çok sevdiği bir şeye ulaşamamak? Benim yazmayı sevmem senin de aynı şekilde sevdiğini sağlayabilir miydi? Sorgulamak değil bu aslında.

Duygular her şeyin cevabını veriyor zaten

Bir nesneye duygusal bir sıfatla baktığında, karşındaki ne olursa olsun dünyanın en güzel varlığı gibi görünür, bu güzel bir görüntü olduğu için değil, kalbinle baktığın içindir aslında, bakmakla görmek aynı şey değil ki, kalp nasıl görmek istiyorsa göz de onu görür... Kalbinin gördüğü ve derin duygular besleyen biri olmadı mı sanki, gözlerinin baktığı fakat kalbinin başka gördüğü biri.

Her baktığında da gönlünü görebilirdin. Telaffuz etmeye yetmese de cümlelerin; tek bildiğin, gözlerin onun gözlerinde gönlünü görmüş ki, gözleri gözlerine bu kadar güzel görünmüş.

Gözlerini gözlerine anlatabilirdin, bir an olsun gözlerini gözlerinden kırpmadan, o gecenin sabahına kadar

Gözler bazen görmek istediğini görmekten vazgeçmez, göremeyince de başka bir şey göremez, bulmak istediğini arar hep...

An gelir anlamakta güçlük çekersin, senin şiirlerle dolu bir dünya da her an beyninin bir köşesinde duran, onsuz bir yere gidemediğin... Bunların sadece birer hayal ve düşüncelerden ibaret olduğunun farkında olamadığın… Nasıl bir duygu ki; her şeye rağmen bir karşılık bile beklemediğin birisini kaybetme korkusu ile dolu bir endişeyle yaşadığını hissetmek, nasıl bir mantığa hizmet olabilirdi ki kavuşamadığın birisine kaybetme korkusuyla yaşamak?

Bir süreden sonra tek dünya olmak istesen de, bir cümlen öbür cümlen ile kavga ederdi

Hep onunla kendin arasında ki farklara takılır, onun dünyasındaki atmosferi, üstünde yaşattığı büyülü bir hayatı olması bir engel gibiymiş gibi gözükürdü... Sen; o Dünya için ateş olup yanmak, ışık olup aydınlanmaya hazırdın bile; onu kaybetmeyi düşünmek bile istemezken, değil ışık olmak mum bile olamayacağını sanmak, korkuya ve cesaretine yenik kalmana sebep olurdu her seferinde... çünkü onun söyleyeceği bir söz seni kavuştururdu da kaybettirirdi de kendine; ikinci söz korkutur hep, bir ışık olmaya bile cesaret edemezsin... Çünkü zaten kaybolmuşsun o ışıkta... kaybolmuşken, bir ışığa ışık olabilir miydin ki? Şayet o ışık için bir dileğin olsaydı, değil ışık olmak yansıtmak olurdu sadece...