"Meyhaneler Sen, İçtikçe Biten Ben. Bizi Mahvedense Platonik Aşk..."

Öncelikli not: Başlıkta aşkı kullanma nedenim genel kalıp olarak böyle daha hoş durması. Yoksa bana göre aşk bu kadar basit değildir. Aşk bana göre daha farklı bir boyuttadır.

Platonik aşk, günümüzde hem sosyal medya hem de normal hayatlarımızı yaşarken başımıza gelebilecek bir şey. Kimilerimiz platonik olarak takılırken kimilerimiz bu aşklarını itiraf edip mutlu bir çift olabilirler. Mutlu çift olma potansiyeline sahip olanlar aslında çoğunluktadırlar. Ama bazı nedenlerden ötürü itiraf edemiyoruz ve kendimizi yiyip bitiriyoruz. Bu hayata bir kere gelmişken bu çekimserlik neden? (Çekimser insanların başını ben çekiyorum 😂)

Platonik aşk neden bizi mahvediyor ?

Duygularımızı içimize bastırmak çok zordur

İnsan değil miyiz?

Bizi ayıran özelliklerimizden biri duygularımızı ifade etme yeteneğimiz değil midir ? İçimizdekileri ifade edemezsek patlamaz mıyız?

Kaybetmeyi öğreniriz

Nasıl olsa itiraf etmiyoruz değil mi? O zaman o da başkalarına gider ve biz de kaybetmeyi öğreniriz. Bizim olabilecek bir şeyi sırf itiraf edemediğimizden kaybederiz.

Beynimiz çok meşgul olur

Acaba şimdi ne yapıyor?

Yanında kimler var?

Bir çift olsak nasıl olurduk?

O kızdan mı hoşlanıyor?

Kafamızda dönen en temel sorulardandır. O'nu başkaları ile gördükçe kalbimiz kırılır Kendimizi durduk yere üzeriz. Neden neden neden diye düşünmeden duramayız

Rüyalarımız onunla olur

O'na söylediğimiz anı ve sonrasını hayal ederiz. Acaba tepkisi ne olur diye düşünürüz.

Beraber bir geleceğe sahip olabilecek miyiz?

Okuduğunuz için teşekkürler...