Öncelikle hepinize iyi geceler millet bu bencede platonik aşk yaşamayı anlatıcam ilk bencem olucak o yüzden ne yapacağımı tam olarak bilmiyorum :D hepimiz eminim ki karşılık alamadan sevmiş,hoşlanmış veya aşık olmuşuzdur. Şahsen benim hayatım bunlarla geçti, birini sevdim ama karşılığı yoktu.
Platonik aşkların az da olsa iyi yönleri var mıdır?
Ben olduğunu düşünüyorum şahsen çünkü hayatı öğreniyorsun bir kere,insanları tanıyorsun. Ona küsüyorsun haberi yok barışıyorsun haberi yok :) Onu düşlüyorsun haberi yok konuşamıyorsun yazmak istiyorsun ama yazamıyorsun onun bundan haberi yok. Onunla birlikte olduğun hayaller kuruyorsun, çünkü yapabileceklerin sadece hayalden ibaret.
Elbette platonik aşk yaşamak kalbe çok ağır gelebiliyor
Onun başkasıyla mutlu oluşunu izlemek başkasıyla el ele dolaşmasını başkasına gülerek mesaj yazmasını izlemek koyuyor insana ister istemez. Bir yandan onun mutluluğu adına seviniyorsun bir yandan da seninle olmadığı için içten içe yanıp kül oluyorsun ve en kötüsü de kimse içinde ne olduğunu bilmiyorum. Gülümsüyorsun dışarıya ağlayamıyorsun, çünkü güçlüyüz ya erkekler ağlamaz(!). Herkes de seni mutlu sanıyor. İçinde neler dönüp bittiğini merak eden, seni gerçekten umursayan kimsen yok içten içe yalnızsın. Kalabalıkların içinde bir başına. Sonra akşam oluyor eve dönüyorsun, o gün sevdiğin kızı başkasını öperken görmüşsün ama arkadaşlarının seni güçsüz görmemesi için gülümesmişsin.
Evde odanın bir köşesine çekilip müziği açıp sessizce ağlıyorsun, kimsenin haberi yok.Kimse umursamıyor...
Halbuki ne de güzel sevmiştim onu diyorsun kendi kendine,onca hayal onca rüya bir günde yok olup gidiyor. Günler haftalar aylar ve yıllar geçiyor ama sen onu hala unutamıyorsun o seni çoktan unutmuşken. Sen nasıl unutursun ki aşık olmuşsun bir kere kolay mı her gece onu düşlemişsin onu sayıklamışsın rüyalarında.
Belki gerçekte değil ama hayallerinde birliktesindir onunla tek tesellin budur belki de
Yıllar sonra dersin kendine ''yeter artık unutacağım onu artık acı çekmeyeceğim.. yakın limanı o gemi artık gelmeyecek. ''Sonra düşünmemeye başlarsın,daha az aklına gelmeye başlar onun yüzü.Ama asla unutamazsın asla!
Bu benceyi gerçek anlamda aşık olduğum 4 sene boyunca başkaları ile mutlu oluşunu izlediğim ve ilkokul bitince beni unutan 9 senenin 5 senesinde onu görmediğim halde sevgimin gram azalmadığı kişi için yazdım. Umarım yazmayı becermişimdir :)
Ne de güzel anlatmışsın... Ben de küçük yaşta kapıldım bu çaresizliğe, o duyguyla birlikte büyüdüm. Ama o çaresizlik de içimde büyüdü gitgide. Benimkinin hiçbir imkanı olurluğu yoktu maalesef. Hem yaş hem çevre hem hayatta geldiğimiz konumlar dolayısıyla. Ama ben onu sadece sevdim başka hiçbir kötü duygu beslemeden. Beni en çok sevindiren de o oldu en çok üzen de. Gece yatmadan fotoğrafına bakıyorum rüyalarıma gelse bari de orda görsem onu diye. Bundan 2-3 yıl öncesine kadar onda duyduğum ilk kokuyu aradım hep ve ne şanslıymışım ki buldum. Belirli aralıklarla o parfümden alırım, sanki onu koklar başımı göğsüne yaslarmışım gibi hissederim. Onun haberi bile yok belki yıllar öncesi kullandığı parfümü bile unutmuştur kim bilir. Sonra yıllar geçti, karşıma birisi çıktı. Beni o bahsettiğim kişiyi sevdiğim gibi seven biri. Hayatımda hiç bu kadar çaresiz kaldığımı hissetmemiştim. Ben de o platoniğim gibi yapıp kalp kıramazdım ki. Velhasıl bu ilişki başladı bir şekilde. Sevilmek güzel de en sevdiğin tarafından sevilmek kim bilir daha güzeldir belki. O platoniğim, o bağımlılığım hep kalbimin bir köşesinde. Arada bir fotoğrafını görüyorum, sonra içinde bir nefret duygusu oluyor yaklaşık 1 yıldır. Korkuyorum artık. Onca güzel duyguyu yaşatan kişiden nefret etmek ne acı. Unutmak için dua ettiğim kişi sanırım artık hayallerimden çıkıp gidecek mi bilmiyorum ve korkuyorum. Ne olursa olsun ben onu kalbimde sevmeye devam edeceğim, kimselerin haberi olmayacak yine, onun da haberi olmadığı gibi. Günden güne tüketse de bu sevgi beni, ben onun için tükenmeyi de göze aldım. Demem o ki sevgi her zaman aşk demek değil, bazen bağlılık bazen hayranlık, bazen ise kader demek. Ben kadere inanıyorum, karşılaşmamızın, benim bu bağlılığımın bir nedeni olmalı. Umarım bu nedeni göremeden hayata veda etmem...
Çok güzel bir bence. Çok şükür ben artık eskisi gibi 7/24 saat onu düşünmüyorum. Üstümden yük kalktı. Her şeyle başa çıkabilirim ama platonik aşka gelince asla. İyiki vazgeçtim darısı size 😊
En İyi Cevaplar