Gay Bir Adama Aşık Olmak

Merhaba Herkese,

Burada bir kaç konu görünce, cesaret ettim. Yeniden yazmaya. Tek ben değildim bu şeyi yaşayan.

Acım taze, ne yapacağımı bilmiyorum. Ağlamayı durdurabilir, ekrandaki gözyaşlarımı silmeyi becerebilirsem yazacağım bu yazıyı. O kadar çok canım yanıyor ki. Bir süre durup kendime gülüyorum, sonra tekrar ağlıyorum. şu an tam olarak bunu yapıyorum. Yazarak rahatlıyorum. Derdimi anlatmaya çalışıyorum.

Üniversite 1. sınıfta gördüm ilk onu. O kadar masum ve şirindi ki.

Şaşkındı, kantinde oturmuş kitap okuyordu. İlk gördüğümde delirmiş gibi hissettim kendimi. Ben çok zor aşık olan bir insanım. Hatta aşk meşk olayları fazla hoşuma gitmez. Yakınlaşmalar beni güçsüz hissettirir. Başkasına ihtiyaç duyma hissi mesela nefret ederim. Kalbim kırılır diye gizliden gizliye korkarım. Bu sefer öyle olmadı, ilk defa kendim için korkmadım gördüğümde onu. Sadece ve sadece onun için korktum. Olur da incitirim onu diye. Aşkımdan emin olmam gerekirdi.

Duygularım çok değişir benim, dengesizdim biraz.

2 sene boyunca bekledim, gözlemledim onu. Her defasında ona daha çok aşık oldum. Neler yapmadım bu süre zarfında onun için ? Okulun yarısı biliyordu onu sevdiğimi zaten, bir tek o bilmiyordu. Kim bilir belki de bilmemezlikten geliyordu, şu an düşündüm de. O zamanlar bir dedikodu çıktı bunun hakkında "Gay" diye. Benim herşeyim, kavgaya karıştı, bir çocuğun burnunu kırdı. Okuldan atılacaktı, annemleri araya soktum falan bir şekilde engelledim. Biliyorum doğru değil ama çok seviyordum. Notları çok düşüktü, bir ara zor durumda kaldı, her gün ağlıyordu. O aralar tanıştık onunla, konuştuk. Yine hocalara yalvar yakar onun yerine bir sürü proje yaptım. Benim yaptığım projeleri götürdü, toparladı. O kadar mutlu olmuştu ki.

Hiçbir zaman o kadar yakınlaşmadık.

Çok az konuşmuşluğumuz vardır. Bir o notları düştüğünde falan çok konuştuk. O kadar güzeldi ki onunla konuşmak. Çok aşıktım, deli gibi sevdim. Yapmayacağım şey yoktu onun için. Öl dese ölürdüm her şeyi yapardım.

Bu sene son sınıfımdı benim. Yine bir dedikodu çıktı üniversitede, bu gay diye. Ciddiyim içim parçalandı. Öyle kolay değil işte, insan üzülüyor. Bir hafta okula gelmedi. Yok oldu. Geldiği gün koşarak yanına gittim hiç utanmadan. Direkt kuytu köşeye çekti beni sarıldı ağladı. Ölüyordum o ağlarken var ya. Boynuma değen her yaşta kalbim parçalandı.

Hala yazarken bile gözlerim doluyor.

Ona anlattım. Takmaması gerektiğini, bizim üniversitenin yarısının kaba apaçilerden oluştuğunu söyledim. Tekrar sarıldık. "Sorun o değil. Ben gerçekten öyleyim." dedi ağlayarak. Benim birtanemin kalbi böyle kırıldı işte. Benim sevmeye kıyamadığım herşeyimi böyle üzdüler. Hiçbir şey diyemedim. Saatlerce ağladı o. Bende sarıldım ona. Sonra banka oturduk falan gözyaşlarını sildim. Yattı kucağıma. 3 senedir bunun için beklemiştim demekki. O da aradığı samimiyeti bende bulmuştuki, bir anda hiç olmadığı kadar yakınlaşmıştık. Anlattı, spor salonunda sevdiği bir çocuk varmış. O anlattı ben dinledim. Dıştan gülümsüyor, kalbimden ağlıyordum. Mutlu olacaktı herşeyim. Çok tuhaftı, değişikti. Saygı duyarım ben tercihlere ama bu acıtmıştı. O çocuğu sevdiğini söyledi. Konuşmuşlar falan.

Anlayamamıştım ben. Gayet erkek gibi gözüküyordu halbuki. Zaten nasıl anlaşılırdı ki?

Son iki aydır kendimde değilim. Tüm sosyal medyalarını kapatmış. Göremiyorum napıyor benim her şeyim? Mutlu mu ? İyi mi ? Bana ihtiyacı var mı ? Başta yakın arkadaşlarıma anlattım. Hepsi güldü. Biliyorum bir yandan, diyorum ya ruh halim çok çabuk değişiyor. Bir an çok çılgın ve mutlu bir an üzgün ve depresifim. Gülüyorum bazen kendime, ama acı veriyor. Çok acı veriyor. Kimseye anlatamıyorum derdimi. Komik değil. Hiç değil. Acı veriyor. Acı komik olur mu ki. Olmaz, olmamalı.

İyileşmeye çalışıyorum. Çok acıtıyor.