Yarınlarımız İçin Yutkunuyorum Bugünlerime!

Onu gördüğüm an içten titredim iç sesimle konuştum,

Adım adım yaklaştım içten dudağımı ısırdım,

Ona sarıldığım an ruhum bedenimden ayrıldı başımdan aşağı kaynar sular döküldü,

Gözlerimi kapattım işte bu dedim " Aradığım adam bu"

Gece gece yine şarkımızı dinlerken aşka geldim sanırım bir sigara eşliğinde bence yazmak istedim.Yine derin duygular düşünceler içindeyim mideme kramplar giriyor sanki, onu göreceğim anı hayal ediyorum ve onu ne kadar özlediğimi hissedebiliyorum, nefesim kesiliyor sanırım, sanki özlemek bütün vücudu ele geçirip sızlatan cinsten bir türlü anlam veremiyorum.

Bana dokunduğu her yerim acır dokunamadığı zamanlarda!

Onun omuzu o kadar huzur veriyor ki bana bütün acımı dindiriyor bütün yaşadığım acıları unutturuyor, omuzuna yatıp gözlerimi kapattığımda mis gibi kokusunu içime çektiğimde cennetteyim sanki, şu satırları yazarken bile her noktadan sonra derin bir nefes alıyorum kokusundan. Çok özledim onu duyup ta unutamadığım kokusunu her gece başımı hayaliyle birlikte yastığa koyuşum gözlerimi kapatıp canlandırırken burnuma sinen o mis gibi ense kokusu, O günlerde gelecek yastığımın bir tarafı o olacak. Zaten bende o yarınlar için yutkunuyorum bugünlerime.

Bizim için bir güneş doğdu ve o güneş hiç batmadı!

Onunla 1150 günden beri birlikteyim onu tanıdıktan sonra hayatım renklendi o benim hayatıma renk verdi, can verdi, yaşam verdi, o beni yaşattı, o her şeyim oldu..

Biri sana cenneti anlat dese onun gözlerine ilk baktığım an'dı derim hiç düşünmeden, gözlerinin içinin parlaması, ona sarıldığımda atan kalbini göğsümde hissetmem, nefesinin kesilişi, nefesimi kesişi kestiğinde su içişim sonra bana gülmesi, kalbimi titretmesi, kalp ritmimin ayarlarını bozması, hissettiklerim aynı ilk günkü gibi neden hala geçmedi? Ben hala onun gözlerine iki dakikadan fazla bakamıyorum neden?

Ona o kadar çok aşığım ki akan sulardaki damlalar kadar, güneşin doğduğunda etrafa saçtığı ışıklar kadar.