Hüzün Sokakları

Geçenlerde yine mutlu olasim geldi. Özlemişim mutluluğu. Aşık olşm biri beni herşeyiyle sevse dedim. O sıralarda bir çocuk vardı gözüme ilişen. Havalı ve yakışıklıydı. Pek güzel bir kız da sayılmam ya bana bakmaz bu çocuk dedim. Öyle kendimi avutmak için onu görmemle bile sevinebiliyordum. Fotoğraflarımı beğenmeye başladı. Her geçen gün ilgim artıyordu.

En sonunda susturmak istedim kendimi, yüreğimi uzaklas sana bu çocuktan haýir yok yine üzülme dedim. Orta arkadaşlarımız vardı. Bir çocuğun benden hoşlandığını söyledi. Uzun ısrarlar sonucu benden hoşlanan kişinin bakıştığım çocuk olduğunu öğrendim. Hayatımda ilk defa sevilecektim. İlk defa kendim için birşey yapmış ilk defa sevinç çığlıkları atmış ilk defa sevinçten ağlamıştım. Daha da bağlandım ona. O gece hiç uyumadım onu düşündüm hep fotoğraflarına baktım.

Komik gelicek belki ama müzik açıp saatlerce oynadım. Mutluydum ertesi gün bakışmalarımız oldu. Benimle konuşmaya gelmiş beni bulamamış. O günün sonunda ağlaya ağlaya eve gittim. Neden mi? Ortak arkadaşlarımızın dediği gerçekler yüzünden. Sen onun ihtiyaçlarını karşılayamazsın o farklı şeyler ister dediler. Niye hemen kıza söylediniz demiş zaten çocuk. O mutluluğum sevinç çığlıklarım kursağımda düğüm oldu da kaldı öyle.

Canım acıdı. Ağladım saatlerce. Bir prensesin masalı ancak bir gün sürer yine külkedisi oluvermiştim. Hiç mutlu olmadım ki ben bir gün bile yetti bana dedim. Söyleyin şimdi mutluluğu hala bekler misiniz? Gerçekten sevgi olur mu böyle ihtiyaçlar beklenirken. Bence aşk olmaz vücut dilinin konuştuğu yerde.