Evet Bayan Siz!

Ahmaklığımı affet, ıslandığım ilk yağmursun.

"Hadi ya ne zaman çalacak bu zil? " demem ile zilin çalması bir oldu. Soluğu dışarda aldım. Yine bütün gün sıkıcı derslerle dershane de doldurmuştum kafamı. Kafam tabir- i caizse bir milyon. Bardaktan boşalırcasına yağan yağmura aldırmadan, kapşonu kafama geçirdiğim gibi durağa doğru ilerlemeye başladım. Durağa gidene kadar üstüm başım mahvolmuştu. Belki sıksam 2 litre su çıkardı. Aldırmadan, yağmurdan şikayet ederek durağa vardım sonunda. Küçüklükten beridir hiç sevmezdim ıslaklığı. Böyle biri bana ıslak elleriyle sarılmaya çalışsa, geri çekilirdim. Ama o gün, ben yağmura aşık oldum. Huzursuzluk, stres ve kafa doluğunun verdiği sıkıntı ile bir sigara yaktım. Aç karnıma çektiğim bugün 3. sigaraydı. Bir kız grubu, durağın yokuşuna çıkıyordu. Aldırmadım sigaramı köküne kadar içtim.

Kızlar yaklaştıkça dikkatimi biri çekti.

Masmavi gözleri, beyaz teni taktığı kırmızı tesettürü giydiği kalın topuk botlar ile resmen çektiğim sigarayı öksürmeme neden oldu. Durağa çıkarken dikkatli dikkatli gözlerime baktı. İlk başta aldırmadım. Bir tanıdığına falan benzetmiştir dedim. Ama bir kere daha arkasına dönüp bakınca, otobüsün geldiği yöne bakmak ayağıyla o arkasına döndükçe o masmavi, cam gözlerine bakıyordum. Durakta benimle beraber 3 erkek daha vardı. Haliyle durağın altına girmek istemediler. Şemsiyeleriyle sağanak yağmurda beklediler ve sonunda beklenen kahraman - lanet olasıcanın otobüsü - geldi. Önce kıtlıktan çıkmışçasına yanımdaki 3 erkek akın etti otobüse. Kızların çekindiğini görünce ben hemen bindim.

Ayaktaydık. O ise kapının orada kalmıştı. Tam karşımdaydı. Arada kaçamak bakışlarla, bakışmalarımız devam etti. 1 saatlik yolumuz vardı. Doya doya bakabilirdim o gözlerine. O baktıkça, her kızla rahat rahat konuşan ben, kızarıp utanıyordum. Otobüs biraz boşaldıktan sonra arkadaşları oturdu. Ayakta ikimiz kalmıştık. Tabi kısa kısa bakışmalarımız devam ediyordu. Bir nene ile bir dedenin otobüsten inmesi ile iki kişilik koltuğa mecburen yan yana oturduk. Telefonunu çıkarttı ve müzik dinlemeye başladı. Biraz önce deli gibi o masmavi gözlerinde kaybolduğum kız şimdi yanımdaydı. Ani bir fren sesiyle irkildim. Muavinin inecek var demesiyle kaptan, ani bir fren yaptı. Bu arada onun telefonu elinden kaydıği gibi yere düşerken, Allah' tan mı geldi bilmiyorum bir refleksle telefonu kaptım.

+ Up! Tuttum, buyrun :)

- Çok teşekkür ederim :)

(Allahım ölürüm biri beni tutsun boğuluyorum denizlerde)

+ Rica ederim ne demek, yalnız tutunca müziğiniz değişti sanırım :D

- Ahaha eşlik etmek ister misin ?

( Ney, eş mi dedi, eşlik etmek mi, kim ben mi ben sana eşlik değil el olurum hatun)

+ Bu biraz damar değil mi ? :D Hayırdır, ayrılık acısı falan mı çekiyorsun :D ?

- Ahaha, yok seviyorum damar şarkıları

Bu konuşma böyle yarım saat devam etti. En sonunda son durağa yaklaşırken tanıştığımıma memnun olduğumu söyledim. Bir yolla numarasını almam gerekiyordu. Bende çok memnun oldum, çok eğlencelisin. Uzun süredir moralim bozuktu. Seninle güldüm bugün deyince, ağzımdan seni bir telefon kadar uzaklığın olsam bile güldürebilirim dedim. Nasıl çıktı ağzımdan bilmiyorum. O gün ben, ben değildim. Başkası yönetiyordu beni. Önce şöyle durdu, içimden eyvah şimdi b*ka bastık dememe kalmadan telefon numarasını verdi.

"Allahım, kriz geçireceğim"

O gün ilk mesajı o attı.

Gece iyi geceler arkadaşlar diye. Toplu mesajdı muhtemelen. İyi geceler diyerek ve sonuna gülücük atarak cevap verdim. O da gülücük attı, peşine bugünkü gülüşün aklıma geldi dedim. Ne varmış gülüşümde deyince, gülüşünden kayboldum, gözlerinde boğuldum diye lafı yapıştırdım ( Çok romantiğimdir). Allah allah bak sen dedi gülücük atarak. Haliyle beni tanımadığı için biraz soğuk davranıyordu ki ilk defa romantiklik, bir kızı tavlama konusunda b*ka basmıştım. Söylediğim romantik cümleler için çok erkendi. Öncelikle kızı tanımam gerekiyordu. Bende ağırdan almaya, mantığımla hareket etmeye başladım. 2 ay gülücüklü ama mesafeyi koruyarak konuştuk. Ara ara buluştuk, hediyeler aldık. Süpriz doğum günü düzenledim. 4 ayın sonunda sevgili olduk. Bana ne kadar ergence gelse de o evlilik hayalleri kuruyordu. Çocuk falan filan.. evet seviyordum bende hayal kurmayı ama çok erkendi. 2 sene böyle geçti. Deliler gibi aşık derler ya o misal..

2' nci seneden sonra çatırdamalar başladı. İkimizde birbirimizi tanıyamaz hale gelmiştik. Ben bağırınca, sakinleştirmeye çalışan kadın bana iki misliyle cevap veriyordu. Erkeği değil, düşmanı gibi. Haftasonu annemle tanıştıracaktım bir kafe de. Diyecektim; Ana, sevdiğim kadın bu, gelinin de bu olacak demeyi çok isterken, birgün öncesi basit bir ayrılık mesajıyla terkedildim. Ya ben pervasızca sevecek kadar aptaldım, ya o beni sevmeyecek kadar güzel rol yapmıştı. Ayrılığın bile adabı varken, bir mesajla terkedilmek.. hiçbir zaman küfretmedim ona. Hiçbir zaman ödün vermedim sınırlarımdan. Hep ben yaptım diyebildim. Ondan sonra kick boks ve taekwando gittim. Çünkü sinirimi ya duvarlardan ya da evdekilerden çıkartıyordum. Fitness derken 1 seneyi kapattık. 1 sene ne haber almak istedim, ne duymak istedim. Ben genelde terkediliğim zaman bir ilişkide çabalamışsam 2 ay üzülürüm. 3. ay; Ben çabaladım! derim.

Öyle de oldu. Rahattım artık. 1 sene sonra bir kafede karşıma çıktı. İnadına karşı masasına oturdum. Hiç göz teması kurmadım ama bana baktığını hissebiliyordum. Yanımda kardeşten öte diyebileceğim bir kız vardı. Onunla çok şen şakrak bir muhabbet geçiyordu aramızda. O gün şans mıdır nedir bilemem kafe de romantik bir şarkı çalmaya başladı. Kalktı ve tuvalate gitti, sanırım ağlıyordu. Çünkü o "Biz" im şarkımızdı!

Makyajı akmış, gözleri aka aka gelirken kalktık arkadaşımla. Hesabı ödedim ve döndüğüm de gözlerinin içine bakarak;

Bacım noldu, neden ağlıyorsun? deyince daha şiddetli ağlamaya başladı. Arkadaşları geldi. Arkadaşlarına bu bacım neden ağlıyor, ilgilenin arkadaşlar dedim ve kız arkadaşımı aldığım gibi oradan ayrıldım. Ondan bir daha haber almadım. Arada geliyor ama o benim artık BACIM!

Haram ettiğiniz hayattan, helallik istemeyin.

Sevgilerimle..

_Delikanli_