Bir Günü Daha Yaşanmış Ömrün, Bilmiyorum Ne Beklediğimi

Benceme bir Sezen Aksu sözü ile başlamak istedim. Ben deli dolu genç bir kızım, fazla deli dolu ama. Sevincimi de üzüntümüde dibine kadar yaşamayı severim. Üzülürken bile mutlu olabiliyorum. Kendi kendime diyorum ki; üzülebileceğim zevkli bir konum var. Biraz da psikolojiden kaynaklı sanırım. Bildiğiniz gibi ben bir çocuk sevdim, hatta yeri geldiğinde adam da olabilen bir insan sevdim.

Platonik yani ama zaten en zevkli aşk karşılıksız olan değil midir?

Senin ne yaptığından haberi bile yok ama sen onun nelerden hoşlandığını bile biliyorsun. Ne kadar acı çeksek de güzel bir duygu. Bunu kimse inkar edemez değil mi? Onun gözlerinde kayboldum, muazzam bir duygu.

Ama beni de seven bir çocuk var.

Hareketleri hoşuma gitti, onu kaybetmek istemiyorum. Sanırım beğenmeye başladım ama dış görünüş olarak değil yanlış anlamayın. Fakat öyle bir güven duygusu var ki üzerimde, platonik aşkıma ihanet edeceğimi düşünüyorum. Başlıkta dediğim gibi, ne beklediğimi bilmiyorum. Gerçi ne beklediğimi bilmek isteyen kim. Bazen kaçmak istiyorum bu şehirden, beni tanımayan insanların kentine gitmek istiyorum. Laf olsun diye söylemiyorum, gerçek duygularım bunlar . Mesela beni tanımayan insanların olduğu bir kentte, mesela hiç makyaj yapmadan saçlarımı topuz yapıp gezmek istiyorum o kentte. Çok mu şey istiyorum gerçekten? Bana göre çok evet ama mutluluk belkide orada benim için.

Bir günü daha bitmiş ömrümün, ne farkeder ki. Geri getiremeyeceğim tek şey zaman bu hayatta. Ve ben bu zamanı boşa harcamaktan yana değilim . Bu hayatın geri dönüşü yok , olmayacak da . Zaten bir üçgen oluştu yaşamımda. O beni seviyor ben başkasını seviyorum o başkası da bir başkasını seviyor.

Şimdiye kadar hiç hoşlandığım biri tarafından sevilmedim.

Hiç diyorum ama zaten 2 kişiden hoşlandım. Ama galiba 2. yi sevdim hala da seviyor gibiyim. Unutmak için elimden ne geliyorsa yaptım, inanın yaptım. Ama strese girmeye de gerek yok, ben üzülünce de mutlu olan bir insanım. Bu yaşımın bir daha gelmeyeceğini de biliyorum. Bu Dünya 'da ilk önce ailem ön sırada , gerisi boş . Ve ben en çok Abime zaman ayırmayı seviyorum.

Bazen soruyorum: Sen hem abi hem de en yakın arkadaş olmayı nasıl başarıyorsun diye

Ama içimden soruyorum , utanırım biraz o konularda. Biz ikiz değiliz ama ikiz gibi düşünüyoruz . Sofrada aynı anda bir şey geliyor aklımıza ve birbirimize bakıp gülüyoruz . bir konuda espri yapacak oluyorum , ben daha ağzımı açmadan sakın diyor. Ben de aynı şekilde ona . Konuşmadan ne düşündüğümüzü biliyoruz. Sizce de fazla garip değil mi? Gerçi ben de garibim biraz ama , neyse artık . Ben hala umutlarda bekliyorum.

Ve bir dakikası daha yaşandı ömrün. Geri dönüşü olmayacak bir şekilde. Yeni dakikalarınızı kutlar, eskilerini şutlarım . :)