Kalbimin Bana verdiği Yetkiye Dayanarak Sana Aşık Oluyorum

Çok sivri bir insandım ben. Uçları acıtacak kadar, güneşsiz günleri sevecek kadar, gidenlere eyvallah diyebilecek kadar... Gardımı almış bekliyordum her geleni. Hem gelmelerini istiyordum; hem günlerini göstermek! Beni sevdiysen mahkumsun acı çekmeye demek istiyordum! Herkesi mutsuzluğumda benimle beraber yeniden doğmaya zorlamak istiyordum.

Hayata karşı gel gitlerim senden önce de vardı yani, sen değilsin sebebi. Dalgalı hayatımın limanı olmak istediğinde seni uyarmalıydım; biliyorum. Kıyıya vura vura, git geller yapa yapa aşındırırdım taşlarını. O masal günü gelinceye kadar, fırtına dinipte sabahı edinceye kadar zorlamak hakkım değildi; özür dilerim sevdiğim.

İnanmadığım, var olduğunu bilmediğim, adına yazılan şarkılarla fason efkarlar yaşadığım duygusun benim için. Yeni tanıyorum, yeni alışıyorum bu hayata. Gözbebeklerimin titrediğini ilk kez hissediyorum; affet.

Hiç tam olmayan, kırıntısında dahi şükrettiğim bir duygusun; aşksın sen!

Şimdi, gözümün gördüğü, kalbimin dokunduğu... O gün şimdi geldi de, saatler doldu ruhumda. Kalbimin bana verdiği yetkiye dayanarak sana aşık oluyorum! Göz kırpıştırırken kirpiklerin dolanıyor birbirine; onları bile ölesiye seviyorum. Kıvrıl gönlümün en güzel yerine, bu soğuk kış günü kalma dışarıda. Sen de, sen de beni sev şu fani dünyada!

Sen de beni sever misin? Benim seni sevdiğim gibi olmayıversin, benim sevdiğim kadar olmayıversin... Beni sever misin?