Sevmek İçin Sana İhtiyacım Var, Gel!

Kalbi tatilde olanlara gelsin...

Kalbimle başım dertte. Gitmiş. Bana sormadan, izin almadan öylece gitmiş. Küsmüş galiba. Belki o da sevmek istemiştir. Belki delicesine çarpmak sahibini nefessiz bırakmak istemiştir. Olmayınca da küsmüş olamaz mı? Olabilir tabi. Merak ediyorum da sevgi kalbe izin vermekle mi oluyor acaba? Hadi beni dilediğin gibi kandırabilirsin mi diyorsun kalbine? Sanmıyorum. Ya da bilmiyorum. Sevince insan onca acı yaşıyormuş ya, yoksa yaşanılan bu acılar mı insana insan olduğunu hatırlatıyor? Onu da bilmiyorum. Bu kadar bilmediğin arasında neyi biliyorsun derler insana; Sevmenin ruhu beslediğini biliyorum mesela,insan sevmeyince ruhun parcalandığını,her parçayı beynin tek tek yamadığını biliyorum mesela. Ruhu sürekli parçalanan insanın, insan olmayı unuttuğunu da biliyorum.

Sevince kalp susmazmış, beyin lal olur kalp hükümdarı olurmuş bedenin, zihnin, yani aslında insanın işte. Belki de ondan küsmüştür bana. Gücü elinden aldım ya. Oysa suçlu değildim bence, ben istemez miyim insan olmayı, sevmeyi, sevdikçe sevdiğimde kaybolmayı? Oysa ben istemez miyim varlığım için neden bulmayı. Anlamıyor kalp. Sevmek için ona ihtiyacım olduğunu anlamıyor. O giderse beynimin asla sevmeye izin vermeyeceğini anlamıyor. Beni; bana her gelenden kaçıracağını anlamıyor. Ya da her geleni beynin büyük bir zaferle yıpratarak uzaklaştıracağını anlamıyor işte. O zaferin tadını çıkartırken ben yinede üzülüyorum belki de.

Gel. Lütfen gel. Sen gelmezsen ben yaşadığımı hissedemem. Sen gelmezsen ruhum yamalarından can sızdırır. Gel. Kime gittiysen,kimi bana getireceksen onu da al ve gel...

Kalbini unutanlar için yazdım, belki hatırlayınca eksikliklerini görürler diye,belki oradaki boşluğun farkına varırlar diye. Kimbilir.