Cinselliği Bir Mecburiyet Olarak Görüyorum

Hiç olmadığım kadar pişmanım. Hayatımın en zor anlarını yaşıyorum. Keşke, keşke geçmişe dönebilsem. Hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Hep uyumak istiyorum. Kendimi hiç bu kadar çaresiz, yorgun, çıkmazda hissetmemiştim.


Keşke onu hiç tanımamış olsaydım. Hiç bu kadar keşke dememiştim ben..


Cinselliği bir mecburiyet olarak görüyorum


Çünkü o benim en büyük pişmanlığım. 1,5 yıldır evliyim. Evliliğimin ilk zamanlarında başladı aslında sorunum, sorunlarım.


Eşimle (eşim bile demek istemiyorum ona) gerdek gecesi denilen o günde ilişkiye giremedik. Korktum. Çok korktum. Ama beni anlamadı. O an neler hissettiğimi anlamadı. Halbuki ben, bana sarılmasını



''Ne zaman hazır hissedersen o zaman birlikte olalım'' demesini isterdim.
O ne dedi?
''Başka bir erkek olsaydı ağlata ağlata yapardı!''



İlk pişmanlığım işte en özel anımda başladı. Sonra, hani şu çarşaf olayı vardır. Annesine de söyledi ilişkiye giremediğimizi. Ne olurdu annesine yalan söyleseydi? Bu kadar mı zordu? Ondan çok soğudum çok..

Cinselliği Bir Mecburiyet Olarak Görüyorum



''Annene yalan söyle bilmesinler, üzülmesinler''



dediysem de nafile. Dinlemedi. Yok neymiş yalan söyleyemezmiş.


Çok soğudum ondan. Benim de hatalarım oldu tabi. Ama ilk o kırdı beni, ilk o başlattı. Halbuki önceden öyle değildi.



"O beni hiç üzmez" diye düşünüyordum. "Hiç kırmaz, incitmez, bana kıyamaz"



diye düşünüyordum. Şimdi her hakareti ediyor, ben de karşılık veriyorum tabi.. Hiçbir şey umduğum gibi olmadı, hayal ettiğim gibi olmadı. Beni o kadar çok yanılttı ki.


Cinsellikten de soğudum.


Cinselliği Bir Mecburiyet Olarak Görüyorum


Sanmayın ki eşimden dolayı. Sevmiyorum artık ilişkiyi. ''Keşke ölse de hiç evlenmesem'' diyorum şimdi. Neymiş efendim erkek olduğunu annesine, babasına ispat etmek istiyormuş. Ne cahilce, ne ilkelce. Mahremimizi gidiyordu ailesiyle paylaşıyordu.



''Doktora gidelim'' dedim ona, ne dese beğenirsiniz. ''Doktora verecek param yok. Zaten aldığım ne kadar?''



Allem ettim, kallem ettim doktor konusunda ikna ettim onu sonunda ve vajinismusu yendim. Penis, vajina ilişkisi gerçekleşti ama içime boşalamamıştı. Heyecandan mıdır artık neden bilmiyorum. O anı unutamam. Bacaklarımı hayvan gibi açtı. O an ondan tiksindim. Tabi beyzademiz, annesine rapor verecek ilişkiye girdik diye.


Sonunda boşaldı ve kurtuldum.


Canımı yakmıyor. Sadece o gün bacaklarımı açması çok kötüydü. Ya ben insanım, ben canlıyım. Özür diledi ama onu hiç affetmeyeceğim.

Cinselliği Bir Mecburiyet Olarak Görüyorum
Cevapla