Bir Kadının Gizli Dünyası

Arkasına bakmadan koşan yılların acelesi gibi, dün elinden tuttuğun o ellerin üzerinde bugün ne kir var ki dokunmak istemiyorsun. Bunca geçen zamana aldırmadan böylesine acı kararlar verebiliyorsun. Nasıl bu kadar acımasız konuşabiliyorsun.

Kendime kızıyorum. Keşke biraz kör olabilsem, keşke biraz oluruna bıraksam.

Olmuyor. Ben buyum. Her haraketin bir sebebi vardır çünkü. Biliyorum. Altında yatanı bulmadan yapamıyorum.

Kendimi korumak galiba amacım. Hiçbir şey gizli kalamaz. Kalmamalı.

Kalmamalı mı?

Bir kadının gizli dünyasına girmek ne kadar tehlikeli biliyormusunuz? Bu aynı duvarda içinden uğultu gelen bir deliğe elinizi sokmak gibidir. Sonucunu bilirsiniz ama içinde ne olduğunu öğrenme dürtüsü sizi öylesine iter ki, kolunuz kopsa bile aramaya devam edersiniz. Ve doğal olarak zarar görürsünüz.

En büyük sıkıntı da burada. Çünkü o gizli dünyayı örten duvarın arkasında elbet birşey bulacaksınız. Ama öğrenmenizi gerektirmeyecek şeylerdir onlar. Kendisi ile ilgili. Ama duramaz yıkarsınız o duvarı.

Fırtına...

Öyle bir fırtına değil, yer kabuğunu söküp atacak, nefes aldığınız havayı içinizden çekip alacak kadar. Yaşamanın imkanı olmayan bir ortam bırakana kadar devam eder.

Güneş açar...

Enkaza bakarsınız. Etrafa saçılmış anılar. Öylece çırılçıplak içine kapanmış, hırpalanmış bir kadın.

İçinizde buruk bir zafer vardır. Herşeyini öğrenmişsiniz ama elinizde hiçbir şey yoktur. Ve bu öğrendikleriniz size sadece acı verecektir. Öğrendiğiniz güne lanet edeceksiniz.

Ya kadın?

Kadın solar, güneş açabildiği kadar açsa da.

Ta ki siz gidene kadar...