Yalnızlığım Ve Ben Seni Çok Bekledik

Herkesi sevmiş, sevgi görmüş biri olarak hayattaki tek eksikliğimden bahsetme cesaretini gösterip yazıyorum bu satıları.Büyüklüğü tartışılır bir derdim var aslında, bir tutam da endişe.

Ben, çoğu insanın hayalini kurduğu, beklediği o güzel yaştayım.

Bu yaşıma kadar sevgilim olmadı, bir erkeğin elini tutmadım ve bunu bir eksiklik olarak görmüyorum bu benim tercihimdi. Fakat şimdi hayatımın güzelliğine bakınca, hele insanların böyle acılar çektiğini görünce gelecek kişinin hayırsız olma ihtimali beni çok korkutuyor.

Ona İhtiyaç Duyduğum Anlarda O Yoktu, O Hiç Olmadı Ki...

Karpuz seçer gibi vurup da kelek olup olmadığını anlayamıyoruz karşımızdaki kişinin, ben insanları tanıma konusunda takıntılı değilim, büyük de konuşmuyorum "gözünden tanırım" gibi laflarla o yüzden kalbim birisini seçerse mantığımla ayrı düşüp de o acınası çaresizliğe düşmek istemiyorum.

Üstelik her konuda bu kadar cesaretliyken, aşktan endişe duymam saçma geliyor. Kendime kızıyorum. Bazen kendime:
"Boşver, aşksız bunca zaman yaşadım, bundan sonrada yaşarım" diyorum.

Ama bazıları , bazı şeyler o kadar özendiriyor ki kendine...

Mesela şuna ne zaman baksam, keşke şöyle biri olsa diyorum:

Ya da şu satırları okuyunca:

"Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım.."(Can Yücel-Anladım)

Şimdi ben olmayan kişinin yokluğuna bu kadar alışmışken, bir adam gelecek ve tüm düzenimin, seçimlerimin, yollarımın içine edecek diye çok korkuyorum. Biliyorum ki, hissedilenler bunlar kadar güzelken, yaşananlar b*k gibi.

Peki sizce, bu endişe yersiz mi? Değilse eğer neden bastıramıyorum bu yalnızlığın kötü tarafını? Yaşım genç diye mi? Eğer öyleyse neden yaşı büyük abilerimiz, ablalarımız hep "bir yoldaşım olsa..." diye üzülüyor?

Üstelik yokluğuna alıştığım adamın, varlığına neden ihtiyaç duyuyorum ki...

"Yokluğunda bir kuş sütü eksik…

Yalnızlığım ve ben…

Seni çok bekledik…"