Aşık Olacak Birini Bulamamak

Atmayacağım içime artık. Hadi bir deneyelim (Aşırı dert içerir)

Son zamanlarda başıma hep olmadık işler geliyor. Mesela bir kızdan hoşlanıyorum, onu uzaktan izleyerek aşık oluyorum. Sonra tam açılmak istiyorum sevgilisin olduğunu öğreniyorum. Şans işte. En son dün gece yine sevgilisi olduğunu öğrendiğim bir kız daha oldu. Aslında karşısına çıkıp,

Sevgilin olsun kaç yazar l*n gelsin dövsün ben yine seni sevicem, olmadı dayaktan öldürsün ama yapıcak bişeyim yok, seni sevmemek elimde değil, seninle illaki karşılaşıcaz. Dün senin için yanan bu adam ertesi gün nasıl olur da seni unutur unutamaz işte nasıl unutsun niye unutsun?

diyesim var ama beni değil de başkasını seven biri için zannedersem etkisiz kalır bütün sözlerim. İşte o günden sonra ben bir daha aşık olmamaya yemin ettim. Biliyordum. Yeminimin üzerini elli kere çiğniycektim. Bu son değildi. Ve aslada son olmiycaktı.

Eğer bir gün "sevgilisi olmayan" birine denk gelipte aşık olursam onu çok sevicem. Sıkı sıkı sarıcam ve bırakmıycam. Elimden geldiğinden daha fazla sevicem. Sözlerim daha önce hiç sevgilim olmadığı anlamına gelmesin. Daha önce oldu ama onlarıda sevemedim ki. Sırf kıramadığım için ya da o beni sevdiği için çıktık. Biliyorum. Bu çok saçma. Ama bende böyleyim işte. Zaten hep böyle olduğum için bunlar başıma geliyo.

Bunlara üzülmeye fırsatımda olmuyo. Çünkü "malesef" sürekli espirileriyle etrafındakileri güldüren biri olarak biliniyorum. Yani ben hep mutluyum ve etrafımdakilere mutluluk dağıtıyomusum gibi algılanıyorum. Bu nedenle derdim var dediğimde ne derdi bee diye tepkiler alıyorum. Bazen geceleri gözlerim doluyo. Gündüzleri gülücük saçan gözlerim geceleri yaşarıyo. Tanımadığım insanlara derdimi anlatasım geliyo. Ama sonra onlarıda uzun hikayemle sıkarım diye vazgeçip dert ortağı olarak kendimi seçiyorum.

Bazen internette bazı yazılar görüyorum. "Hiç birisi sizinle konuşurken kullandığı kelimelere dikkat etti mi?" diyor yazıda. İçimden "iyi de ben bunu konuştuğum her kişiye karşı uyguluyorum" diyorum. Ya da "aşk bazen asla sahip olamayacağınız birini sevmektir " diyor.

Ben ise "ama benim bütün sevdalarım böyle" diyorum. Yani anlıycağınız hayat hep bana karşı oldu. Bazen banada gülüyo. Ama kaşıkla verip kepçeyle geri alıyo hesabı canımı yakıyo.

Hayatla savaşır gibi değilde dimdik ayakta geçiyorum savunmadan. Aldığım yaralarda cabası. Son sevgilimi onu üzdüğüm için ayrılmak zorunda bıraktım. Haklıydı. Seni üzüyomuyum diye sorduğumda "tabikide hayır" diyodu. Ama onu haketmiyodum. Onu her üzdüğümde kalbime kurşun sıkmış gibi bir sancı oluyodu. Bilmiyorum sizde de oluyor mu ama ne zaman sızlasa elimde olmadan gözümden yaşlar süzülüyor. Ne yapıcağımı bilmiyorum. Bunun için çabalayamıyorum.

Bende bir de şıpsevdilik diye bir bela var. O güzelse sevgilim olmalıdır düşüncesi oluşuyor bir anda ve düşünün ki gördüğüm her 10 da 7 si güzel. Bu nedenle yukarıda anlattığım gibi çoğununda sevgilisi oluyo ve ben yine uzaktan hoşlanıp aşık olup boşluğa düşüyorum. Günde bikaç defa oluyor. Alışkanlık oldu yani.😊 (Okunmaması gerek aslında derdimi böyle anlatmış oldum.)