İlk Görüşte Aşk! Bana Hiçbir Şey Hissetmemeyi Öğreten Adam

Okullar daha yeni açılmıştı. Okula yeni bir öğrenci gelmişti anladığım kadarıyla. Fakat ilgilenmedim, kendi sorunlarımla ilgilenen, kendi monoton hayatımı yaşayan soğuk bir kızdım. Herkese, her şeye karşı soğuk. Ta ki okulda, birden onu görünceye kadar.

Nefesim kesilmişti sanki, daha ne olduğunu anlayamadan etrafımdaki insanlar yok olmaya başladı sanki. Tek o kaldı ve gözlerini bana çevirdi. Yanımdaki arkadaşıma "buda kim?" dedim ister istemez. Adeta büyülemişti beni.

Derken arkadaşım beni zorla kolumdan tutup sınıfa götürdü malum okulun ilk günü, hoca gelecekti birazdan. Bende sınıfa üzüle üzüle zorla girdim. "Acaba onu tekrar görebilecek miydim? İsmi neydi? Nerden gelmişti? Kaç yaşındaydı? Sanırım yaşıttık onunla." Biraz daha zihnimi onunla meşgul ederken kapıdan biri girdi ben aldırmadım, fakat biraz sonra başımı kaldırınca, işte oydu ve bizim sınıfa gelmişti. Sahi, ne arıyordu bizim sınıfta bu? Az sonra hoca ile konuştuktan sonra kendini tanıttı ve artık bizim sınıfta olacağını söyledi. Ne? Bizim sınıfta mı? Aman Allah'ım. Ben napıcam şimdi? Soğuk olduğum kadar utangaçtım da, onunla aynı ortamda aylar boyunca? Düşüncesi bile panik atak geçirtirdi insana. Daha o günden paniklemeye başlamıştım bile.

Derken, hepsini teker teker süzdü. Ve bakışları bana çarptı, ve bende kaldı uzun süre. Kankam bir ona, bir bana bakmaya başladı. Fakat ben hocaya bakıyodum, ama yine de onun beni izlediğini görüyordum. Günler böyle geçti. Hiç konuşmamıştık ama göz göze geliyorduk günde kaç kez hemde. Ve bigün ben ona o bana bakmaya başladık işte her zamanki gibi, bu sefer konuştu. Bana bir şey sordu ama cevap vermedim, bakışlarımı kaçırdım. Sanırım, evet, utandım. Böyle böyle derken, onun bir sevgilisi olduğunu öğrendim ve üzüldüm ama olmasa da olurdu o. Zaten nedensizce bir hoşlantıydı.

Sonra bir gün sınıfta resim çektiriyoduk oda geldi yanıma beraber resim çektirdik sonra bu resimleri bana gönder dedi, numarasını verdi bende gönderdim teşekkür etti. Sonra günler böyle böyle geçti, sınıfta bana iltifatlar ediyor, sen ne kadar baby face nekadar tatlı bir kızsın diyordu. "Derste bir şey konuşurken bile hep gülümsüyosun, sen her zaman gülümseyerek konuşuyosun ve gülümsediğinde ağzın o kadar tatlı bir hal alıyo ki, lütfen hep gül." diyordu. Kızmıyosun dimi bana, sen çok sempatiksin, böyle dediğim icin kızmıyosun dimi? Hayır dedim, kızmıyorum. (Ama içimde umut besliyorum,yapma.) her gün çeşit çeşit iltifat ediyordu bana, ben sınıfın minnağıydım onun icin. Arada, o renkli gözlerin var ya, o küçük burnun, o alımlı kaşların hani her şeyinle tam bir baby face'sin diyodu. Gözlerin sen gülünce kısılıyor ve o kadar tatlı oluyosun ki. O da çok güzeldi gülünce, ama ben söyleyemezdim, itiraf edemezdim bunu.

Derken böyle geçti aylar. Sonra sevgilisinden ayrılmış, aradan 3ay geçti bana hep mesaj atmaya başladı. Benim içim gidiyordu, içim eriyor, ellerim titriyordu onunla konuşurken. O kadar heyecanlanıyodum ki, anlatamam.

Okulda beraber tatlı, bir o kadar da saçma resimler çekilmeye başladık ben ve o. Ve aynı sırayı paylaşmaya başladık. Heyecandan mıdır bilmem, ellerim buz kesildi. O sırada ellerimiz birbirine değdi ve "ellerin çok soğut, uzat ellerini" dedi. Ve kendi elleriyle ellerimi sardı. O anda sanki bayılacakmışım gibi oldum.

Böyle böyle devam ederken, biz sevgili olur gibi olduk daha da yakınlaştık, ve sonunda itiraf vakti gelip çattı. "Ben seni okulda ilk görüşümden beri beğendim, ilk gördüğüm andan beri senden hoşlandım ama sevgilim vardı" dedi.

Bende onu ilk gördüğm andan hoşlanmıştım ama söyleyemedim, yine anlatmadım. Sustum. O bana çok değer verirdi, aynı zamanda çok kıskanırdı beni. Ama ben nedendir bilmiyorum ona onun bana davrandığı gibi davranamıyordum, inanamıyordum galiba onun sevgilim olduğuna. Ve en sonunda bir hata yaptım, onu kaybettim. Ama kücücük bir hataydı. Ah, tabi yaaa. . O anlatmıştı bana, o takıntılı biriydi hataya gelemezdi. Eski sevgilisinden de bu yüzden ayrılmıştı ya. Ben unutmuş olmalıydım ya da önemsemedim. Ama sevdim, çok sevdim. Ve o adam, hislerimi alıp götürdü. Artık kimseye karşı bişeyler hissedemiyorum. Hislerim onda kaldı. O gitti ama, onun ellerimi tutuşunu, bana bakışları hatıra olarak kaldı bende. Aslında sadece bedenen gitti benden, kalbim her zerresiyle onu yaşatıyor bana.

Artık onsuzluğa alıştım, ama kalbimin böylesine hissiz olmasına alışamadım. Hoş'kal sol yanım.