Aşkınız Takıntı mı?

Hemen hemen herkes hayatında ilişki kurmasa bile birinden hoşlanmış ya da birine aşık olmuştur. Bazen onu çok düşünürsünüz ve onu düşünmekten kendinizi alamadığınız için bu duygunun aşk olduğu düşüncesine kapılırsınız.

Tabi geri kalan çoğu kişi de aşkın varlığını sorgulayanlar. Olaylara mantıksal baktıklarında bunun var olmasının saçma ve gereksiz olduğunu düşünüyorlar. Ben onlara da saygı duyuyorum. Çünkü insan bir şeyi düşünebiliyor ve sorgulayabiliyorsa yaşıyordur. Koyun gibi herkesle aynı fikirde olmak gerçekten basit duruyor.

Gelelim konumuza, şimdi belki de burada bunu okuyan bir insan emin olmadığı duygularından emin olacak.Ya da takıntı olduğunu öğrenip yoluna devam edecek.

Söyleyeceklerimden bir kaçı bile size uyuyorsa siz o gruba aitsiniz demektir :)

Takıntılı Aşk

Takıntılı aşk,"aşk" değildir. Kişinin istediği yönde gelişmeyen olayları veya duyguları, istediği şekilde kendini kandırarak inandırmaya çalışmasıdır. "Beni hala özlüyor,ayrılalı çok olmadı" gibi şeyler. Ya da onunla yaşamak istediğiniz şeylerin hayalini kurduktan sonra, hayal olduğunu bilseniz bile onları yaşamışcasına o kişiye daha da bağlanırsınız.

Özlem Yanılgısı

İster eski sevgiliniz olsun, ister bir zamanlar yakın olduğunuz ama şimdi görüşmediğiniz platonik aşkınız olsun. Konuşmuyorsanız, aradan belli bir zaman geçmişse gerçekten özlemezsiniz. Bunu fark edemezsiniz bile. Onun sizi özlediğini düşünmek isteyip, size döneceği günün hayalini kurarsınız. Döndüğünde bütün sevginizin biteceğine garanti verebilirim.

Sözde Aşk'a İnanmayın!

Onun için ağlarsınız, her gün onu düşünürsünüz. Bir müzik açıp onu hayal edersiniz. Bu gerçek aşkla ortak yönlerinden biridir.

Gerçekten Neyi Seviyorsunuz?

Onu çok sevdiğinizi, onsuz hayatın çok mutsuz olduğunu düşünürsünüz. Onunla olan bir parça anılarınızı abarta abarta defalarca göz önünden geçirip içlenirsiniz."Hiç kimseyi onu sevdiğim kadar sevmedim" der ve asıl sevdiğiniz şeyin o değil, ona olan duygularınız olduğunu çoğu zaman fark edemezsiniz.

Takıntılı Aşkta Fedakârlık Yok!

Acı bir şey daha söyleyeceğim. Asıl önemsediğiniz o değil, kendinizsiniz. Gerçek aşkı takıntılı aşktan ayıran en belirgin özelliklerden biri fedakârlıktır. Diyelim ki ona bir hediye verdiniz. Siz o hediyeyi verdiğinizde gerçekten aşıksanız mutlu olduğunu görüp siz de mutlu olursunuz. Çünkü onun mutlu olması demek, sizin huzurlu ve mutlu hissetmeniz demektir.

Eğer takıntılı aşıksanız, ona hediye vermenizdeki asıl amaç sizi sevmesini sağlamaktır. Kendi içinizde bunu itiraf etmeye korkar, aklınızın ucuna bile getirmezsiniz.

Gerçek aşk durumunda hediye alırken onu mutlu edecek bir şeyi, takıntılı aşk durumunda ise kendi beğendiğiniz onun da beğeneceğini düşündüğünüz bir şeyi alırsınız.

Onu Güldürmek mi, Onunla Ağlamak mı?

Onu üzgün görünce dertlenirsiniz. Yanına gidip güldürmeye çalışırsınız. Neden mi? Çünkü istediğiniz şey size hep gülümsemesidir. Onu güldürürseniz sizi seveceğini düşünürsünüz. Halbuki gerçekten seven bir insan derdine ortak olmaya, onu anlamaya ve rahatlatmaya çalışır. "Gerçekten" üzüntü duyar. Elbette seven insanda sevdiğinin kendisine gülümsemesini ister ama beklentiyle değil. Mutlu olduğunu görmek ona yeter de artar.

Belki de takıntınızı farketmeden karşınızdaki sizin duygularınızı samimi bulup sizi tercih edecek. Ama takıntı olan bu duygularınız teklif ettikten saatler hatta dakikalar sonra sona erecek.

İşin özü şu; aşk olduğuna kendinizi inandırıp Leyla ile Mecnun'u oynarsınız. Ve zamanınızı yanlış duygulara kapılarak harcarsınız. Her yaşta bu yanılsamaya uğrayabilirsiniz ama asıl önemli olan hayattaki yolculuğunuzda farkındalık ve duyguyu yanınızdan ayırmamaktır.

Ve unutmayın!

Biraz içine komikli resim koyayım da derdiniz yatışsın. İçinden çıkamadığınız durumlar ve duygulardan zarafetle kurtulmanız dileğiyle. Güçlü kalın :)