Sessiz Sevmek Nasıl Bir Şeydir?

Çok zor. Evet, nasıl anlatacağımı hiç bilmiyorum ama başka bir yolu yok bunun..
İnsanın söylemek isteyipte hani söyleyemediği sözler vardır ya, ne biliyim.. Böyle bir , böyle bir kanser gibi hani. Büyüdükce büyüyo, büyüdükce büyüyo anladın mı? Büyüdükce büyüyo.. seni gördükten sonra, sen öyle büyüdün ki içimde her yanım sen oldun… anlıyor musun? Sonra ben sensiz olamadığmı anladım, yalanlar söyledim sana. bir sürü yalan söyledim sana, evet. Bu yalanlar öyle büyüdüki kaçıp gideceğinden korktum. Hep böyle bir korku vardı içimde. İşte sen içimdeki o korkuydun. Senin yanında mutsuz olmaya bile hazırdım. Hani dünyaları verseler, anladın mı? dünyaları verseler vazgeçmem derler ya… Öyle olmuyormuş işte, o kadar basit değilmiş. Birinin çıkıp başkalarını düşünmesi gerekebiliyormuş yani, anladın mı.. onların mutluluğunu, sevgilerini, acılarını… Ne biliyim…
Bazen sevmek, fedakarlık yapmayı gerektirebiliyormuş.
Ben seni hep beklerim. Bir saatte beklerim, bir ömür boyu da beklerim.

Sevmek zor geliyor. Alışmamışım yoruluyorum. Her an sevdiğimi düşünemiyorum. Bazen atlıyorum. Boşluklar oluyor. Bunları boş sözlerle doldurmaya çalışıyorum. Oysa ben her an sana bakmak, bir sözünü kaçırmamak; bir kıpırdanışını, yüzünün her an değişen bütün gölgelerini izlemek, her an yeni sözler bulup söylemek istiyorum. Her mevsimde, her gittiğimiz yerde, insanlarla ve insanlarsız, aşkın değişen yansımalarını görmek istiyorum. Bütün bunlar beni yoruyor. Sen orada duruyorsun ve beni seyrediyorsun sadece. Senin için sevmek, su içmek gibi rahat bir eylem. Ben, her an uyanık olmalıyım.