Eşsiz miyiz? Eksik miyiz?

Eşsiz olmak... Kulağa ne kadar güzel geliyor değil mi? Orijinal, özgün... Ama eşsizliğin bir kötü yanı vardır ki o da yalnızlık. Peki ama insanoğlu gerçekten yalnız kalabilir mi?

Bizler yarım yaratılmış ruhlarız. Ve aslında hepimizin amacı aynı. Tamamlanmak. Ruhlarımızın tek ihtiyacı diğer parçası. Peki nedir bu diğer parça? Bir adı var mı? Var. Ruh Eşi...

Peki ruh eşi nedir? Genelde ruh ikizi ile karıştırılman bir tanım.

Ruh ikizleri aslında bizlerin bir nevi yansımasıdır. Yaşam ruh eşlerimiz gibi onları da karşımıza çıkarır. Tıpkı bir aynaya bakmak gibi, kendi kendine konuşmak gibi... Genelde onları ilk gördüğümüzde ruh eşimiz zannederiz ancak bir süre sonra bir şeylerin sıkıcı olduğunu farkederiz. Karşımızdaki kişi bize o kadar benziyordur ki... Aslında ruh ikizinle geçirdiğin tüm vakitler yalnız geçirdiğin vakitler gibidir.

Ruh ikizinizi ruh eşiniz sanabilirsiniz. Ama ruh eşinizle karşılaşınca bunu ilk saniyede anlarsınız. Ona karşı kıyamazsınız. Ne kadar isteseniz de sırtınızı dönemezsiniz. Sanki onun bir sözüyle dünyanın en mutlu insanı ve en kırgın insanı olabilecekmişsiniz gibi gelir. Olursunuz da. Düşücesi bile aptal aptal gülmemize neden olur. Her konuşmamızda sözcükleriniz dans edercesine dökülür. Akşam yatarken son düşündüğünüz ve sabah kalkarken ilk düşündüğünüz şey olur. Tüm saatlerinizi ona vermek istersiniz. Ve en güzeli birbirinizden tamamen farklı olsanız da birbirinize o kadar çok benzersiniz ki... Tek bir gerçekliğin iki farklı yüzü gibi...

Hayat üstüne düşeni yapar. Ve onu bize getirir. Asıl soru şu: Biz üstümüze düşeni yapabilecek miyiz?