Azrailin Olsam Yine Beni Sever misin?

Çok güzel günler geçiriyorduk. neden böyle bir anda terketti ki. Peki o son söylediğini neydi ? ne anlamalıydım. Her gün kulaklarımda bir çınlama ardından o tatlı sesi tekrar tekrar soruyordu ''Azrailin olsam yine beni sever misin ?''

Gideli 3 ay oldu. Hayatımın geri kalanı yok sanki, boşuna yaşıyorum sanırım.Ailem tepkili annem her sabah oğlum artık kendine gel çık kafanı dağıt diyor. Dışarı çıkınca her yerde aynı hatıralar , Aynı koku..

Bir anda iğrenç insanlar yılışık hepinizden iğreniyorum. Ne hissedğimi sanırım bende bimiyorum belkide annemi dinlmeliyim kafamı dağıtmalıyım ama bir silahla..

Yine gece oldu. Hhala neye üzülüyorum beni terkeden biri için 3 ay yas tutmak fazla değil mi ? Belki de arkadaşlarımın dediği gibi çok ayran gönüllüyüm.Ya da siz çok katısınız. Madem o kadar seviyorsun git ara diyolar...

Aramadım mı sanıyorsunuz?..

Hiç bir haber alamadım.Her yolu denedim, senin , senin ve ya senin aklına gelebilecek her yolu denedim. diye bağırmak istedim. Sonra vazgeçtim halimden anlamayan bu embesillere ne anlatacaktım.İnsanlar uzak yaşamak benim için en iyisi sanırım.

Mutlu insanlar sinir oluyorum hele sevgililer hepiniz ayrılcaksınız sonsuz mutluluk yok işte yok.Adımlarım birbiri ardını takip ediyordu. Yine dönmüştüm eve her zaman ki gibi yatağa boylu boyu uzandım. Belkide onun sesi acıdan çok mutlu ediyordur beni..

Merdiven sesleri duydum ah yine biri geliyor ne var yahu biraz yanlız bırakın..

Gelen annemdi belkide ayatımdaki son kadın ona bile kızacak kadar sevmiştim seni.Göz bebekleri gülüser şekilde olum sana mektup gelmiş dedi. Sonunda kız buldun demek diyince yatağımdan zıpladım ne kızı ne diyorsun anne..

Yatağın bir köşesine oturdu uzun siyah şaçlı , çakmak gözlü bir kız geldi senin tarif ettiğin kız sanırım.Bunu sana vermemi söyledi..

Kalp atışlarım durdu zaman dona kaldı.Boğuk sesler duyordum heycanla zarfı yırttım.Zarfı açtığımda yayılan koku bu onun kokusu, saatlerce ağlayabilirim.

Sadece 2 satır bir yazı

''20.07.1999''

''13:30 -KADIKÖY İSKELESİ''

''Buluşalım...''

Yeniden onu görebilecektim çok mutluyum ok dünyanın belkide en mutlu insanıydım ama bir dakika daha 5 dk ya kadar ona çok kızgındım neden bırakıp gitmişti beni madem terketti neden tekrar geldi neyse bunları nasıl olsa yarın ona sorarım..

Sabah ilk işim en iyi kıyafetlerimi giyip aklımda sorularla otobüse bindim nihayet martı sesleri yükselmişti iskeleye 2 saat erken gitmiştim. Belki gelip beni göremeyince gidecekti..

Uzunca bir adam yaklaştı ve benimle gel Eylül seni bekliyor dedi. Adamın arabasına bindim bir yandan kendisi gelememiş bir de uşak göndermiş hanım efendi diyordum. Yol boyunca tek kelime etmedik.

Bir hastahane kapısı baya kalabalık ne oluyor ne işimz var burada ? bu insanlar kim..

Sadece gel dedi 3. kat a çıktık yoğun bakım bölümü camların ardında o ne işi vardı burada ağlıyordu. Neden konuşmak istiyordum bırakın beni bırakın..

3 ay önce hastanede kalbinde rahatsızlık olduğunu ve yakın zamanda organ nakline ihtiyacı olduğu söylenmiş ama benim nye haberim yok yoksa ay yüzlümün yüzü bu yüzden mi bu kadar soluktu.

Dünyam başıma yıkılmıştı.

Ama onu bir daha asla kaybedemezdim. İçeri girdim ve yaklaştım anlamıştım artık neden o soruyu sorduğunu

Artık kalbim onundu zaten onsuz yaşamanın anlamı yoktu. Galiba kararım çoktan belliydi. Kulağıma tekrar fısıldadı..

Azrailin olsam yine beni sever misin?

Severim severim sonsuza dek..

Son gördüğüm onun Ay gibi soluk olan yüzü..