Aldatmak İçinde Aldatmak ya da Aldatırken Aldatılmak

İyi günler muhteremler,

Başlangıçta belirtmek isterim ki bu benceyi...

"Gizli Baba" rumuzlu gizli bir abimizin önerisi üzerine yazıyorum. Ve tabi o bu hikayenin bir kısmını biliyor,

aslında ihanetle beraber sanal ortamın da ne kadar güvenilir olabildiğiyle de ilgili.

Görüldüğü üzere konumuz aldatmak ve aldatılmak...

Lafı fazla ağdalandırmadan yüksek müsadenizle başlıyorum... Ortalama iki sene önce başlıyor sanal âlemle ciddi anlamda tanışmam.

Zira psikolojik anlamda çöktüğüm, hayata küstüğüm, acıdan nefes alamadığım ve hatta nefes almaktan dahi nefret eder olduğum günler geçiriyordum.

Çünkü aldatılmıştım!

Açtığım her kapıdan yalnızlık giriyordu artık... Öncelerde tanıdık bir yabancıyken şimdi dört oda bir salon kalbimde beleş kiracıydı...

Kuşları ölüyordu kalbimin birer birer. Elimi neye uzatsam kuruyor. Kurduğum köprüler yıkılıyordu sanki... Sanki kalbim İsveç peyniriydi delik deşik ve artık kim ne yaparsa yapsın eskisi gibi atmayacaktı solum. Çünkü aşka olan inancım sağ değildi.

Çünkü uğruna her seyimi feda ettiğim hayatımı, hayallerimi sağlıgımı 6 yılımı heba ettiğim, ailemi karşıma alıp çevremdeki herkese her seye karşılık sen dediğim o çok sevdiğim adamdan başka bir kadın üç buçuk aylık hamileydi!

Ve ben bunu düğünümüze iki hafta kala öğrenmiştim.

Yattığı yerden dogrulup çoğalıyordu yalnızlıklar, acılar, isyanlar. .

Aklımı kaybetmeye beş kala internet âleminde hiç tanımadığım insanlarla derdimi paylaşabilirim düşüncesi ile popüler bir sosyal sitede bir hesap oluşturdum. Başlangıç da hoş geliyordu her tarz ve tipten ve her memleketten her yaştan farklı farklı insanlarla uzun uzun sohbetler ediyordum. Dert ortağı oluyordum onlarla. . .

Biraz daha rahat hissediyordum artık ne bileyim işte paylaşmanın hafifliği vardı üstümde daha net düşünebiliyordum.

Bir gün bir çocuk yazdı bana. Beni beğendiğini, tanışmak istediğini, hoş bulduğunu falan filan.

Uzaklaşması için defalarca uyardım. Her gün ısrarı bir doz daha arttırarak devam ediyordu. Ciddi düşünürüm falan filanlar almıştı artık tanışma cümlelerinin yerini ve cok sıkıcı olmaya başlamıştı. Bak dedim siz küçük beyniniz ve dar görüşünüzle buraya her gireni sevgili arıyor sanıyorsunuz ama ben altı yılımı hibe etmiş insanım.

Satır satır kalemlere adını sayıklattığım adam eline bir satır alıp gelmişimi geçmişimi ümidimi inancımı kalbimi sevgimi hayallerimi kıtır kıtır doğradı...

Hayal kırıklığı kontenjanım doldu uzak dur artık.

On beş gün süren ısrarı sonucunda engelleme kararı aldım ve profiline girdiğimde bir paylaşım çarptı gözüme.

Hayatımın anlamı, kadınım, Minem

Şimdi bu ne demekti. On beş gündür benle tanışmak için kiçini yırtan şahsiyetin profilinde böyle bir şey imkansızdı. Hemen paylaşıma girdim. Altında Mine isimli hoş bir bayandan yazılmış bir yorum;

Erenimin babası, Beratım

Salak yerine konulmuş olmanın hırsı ile girdim Mine hanımın profiline.

Gerçekten hoş güzel bir kadındı. Öfke ile bana Berat isimli şahısdan gelen bütün mesajları Mine hanima ilettim. Başlangıçta inanmak istemedi. Şifremi istedi ve bir sakinca görmeden verdim. Artık emindi. Çok aşırı bir tepki göstermişti

Belalar lanetler okuyordu Berat'a.

Benimle konuşmak istediğini söyledi. Numaramı istedi ve beni gecenin bir yarısı arayıp ortalama iki saat aralıksız ağladı bana.

Çok üzgündüm. Aldatılmayı tadan ne hissettiğini çok iyi anlayacak biriydim.

İkinci bir kez şahit olmuştum. Erkeklere güvenmek saçma ve gereksizdi artık ve sanki bütün erkekler aynıydı gözümde.

Bütün erkekler aynı diye bildiğimiz popüler cümleyi aslında yüreği yanan bir kadın bir anlık öfke ile söylemişti demekki ve eleştiriye açık bir cümle değildi bu.

Erkekler ölsündü ne bileyim işte bu konuda ne kadar saçma genelleme varsa hepsi teoriden kanuna dönüşmüştü öfkeden

buraya kadar hemfikiriz

değil mi?

Ne saçma ve çocukça olduğunu anlayacaktım o bir hafta içinde

Mine hanim beni ertesi günde aradı ve tabi ertesi gün de.

Artık her gün arıyor hergün aynı sözlerle bana ağlıyordu

üçüncü gun iftira dememi bekliyor diye düşündüm ama öyle birşey yoktu ki malesef hepsi acı gerçekti.

Beşinci gün tuhaf gelmeye başladı her sey. Sonuçta ben bir yabancı ve tabiri caizse arayi bozan kötü kızdım. Bana neydi ki. Niye beni arıyordu ısrarla, a

ltıncı gün vicdan azabı duymaya başladım. İlk ihaneti duyduğum günü hatırladım. Aynı şeyleri hissediyordu.

Neden söyledim neden çenemi kapatıp sessizce gitmedim niye bu acıya ben vesile oldum sanki diye aynalara sormaya başladım

ve yedinci gün telefonu açtığımda

bende ağladım.

Ne oldu sana dedi bir anda sustu sesi çok şaşkındı

yeter dedim ben hergün ağladın diye vicdan azabı çekiyorum canım yanıyor bıktım. Sustu, ne desem geçiştirdi, iyi geceler diledi ve telefonu kapattı

o

n dk kadar sonra bir mesaj belirdi ekranda. Mine hanimdan geliyordu.

Canım benim, çok özür dilerim senden. Ben her gün aldatıldigim için değil, aldatırken aldandığım için ağladım. Seni aradım çünkü bu utancı anlatacak başka kimsem yok.

Ben evli ve iki çocuk annesiyim.

Kocam iyi biri fakat onu sevmiyorum. Aylardır Beratla beraberim ve eğer sen gözümü açmasaydın kızlarımı bırakıp onunla kaçacaktım!

Beni bir uçurumdan döndürdün sana minnettarim lütfen beni affet. Hoşçakal!

Ters köşe dedikleri buydu galiba.

İçime sine sine Allah belanı versin yazıp yolladım ve daha çok ağladım.

Bir kadın o iki erkekten daha da çirkin olabildi gözümde.

Bütün ön yargılarım için kendi vicdanımdan özür diliyorum.

Aldatmanın adı, açıklaması affı olmaz. Ve aldatan bizden değildir.

İçimi dökmüş olmanın huzuru ile, dilerim hiç aldatılmayın ve aldatmatın. Hoşçakalın.