Boyası Dökülmüş Bir Gitar

Merhaba. Şu an aldığım nefesten esinleniyorum. Dinlediğim şarkıdan, kendi yazdıklarımdan, sildiklerimden, sizden...

Kendimi anlatırken bende parça bulanlarla bir şeyler paylaşmak istiyorum.

Bir kaç telde dolaşıyor parmaklarım. Büyük işler başarıyorum sanki. Gözlerine bakıp ta içimde canlanan baharları, kurak yaz güneşinin sıcaklığını belki tınılarla aktarma hasreti. Sanatı aşk için kullanmak gibi klişe bir arzu. Eski zamanlardan kalma narinlik.

Bir hanımefendinin gözlerindeki nezaket kadar sakin bir hikaye. Terkediliş hikayesi. Sonu mutluluğa kavuşmayacak olan. Yolların bir daha asla kesişmeyecek halde ilerlemesi, aslında tam da zıt iki ışın gibi...

Özlemin, hasretin ve ulaşamamanın derin çaresizliği içinde kendini sınırlayan bir aşığın, en derin duygularındaki katliamdan bir kaç parça var aklımda. Hiç gerçek olmamış bir hikayenin içinde kaybolmuş gibi hissettiren acı bir buruk. Nefesinin ciğerlerine batışı, zevk alamamak mutluluktan, kederden, acıdan, hüzünden.

Acıyı unutmak için acı yemek, acı içmek. Küfüre hiç sarılmayan bir erkeğin hikayesi...

Sükunetimi uzun süre korumaya çalışsam da bazen insan bir şeyler söylemek, yaşamak, gülümsemek istiyor. Kim bilir her an hayatın gülümsemesini beklersin ya hani, ama o bir koğuşta görev alan gardiyan polisler kadar sert yüzlüdür.

Gülümsediğini sadece "seninle eğlenirken" görebildiklerinden. Masum kalmak, içine kapanmak kadar kolaydı aslında. Suların gel gitleriyle aşındırdığı kayalar gibi kabuğum aşınırken çektiğim acılar tarif edilmezdi. Terk edilişlerim, terk ettiklerim; Dostlar, arkadaşlar, statüler, para ve bir çok şey...

Sadece tek eşli olma çabası. Bir daha başka kimseyle bir şeyler yaşamamak. Çünkü bazen hissedersin, başkası asla böyle şeyler hissettirmeyecek. O zaman ona yalanlar söyleyip rol yapmanın bir anlamı yok. Başka kimsenin kalbini kırmadım. Bu beni daha çok kırdı.

Bir mucize anlatıyorum size.

Psikolojik sorunlar vardır bazen. Bazen kendine öyle duvarlar çekersin ki kendinden büyüktür ve her gün çektiğin bu duvarlar bir labirentte kaybolmuşçasına yalnız hissettirir. Ama sen bunları kendine bir daha canın yanmasın diye yaparsın.

Böyle bir yalnızlığın içindeydim. En son denizin sularıyla dışardan incelen duvarlarımı, içeriden göz yaşlarımla kırmaya başladım.

Parçalanıp aralarından sızdım tüm hepsinin. Çitlerin içinden bahçelerden uçtum. Karanlık ormanların içinden geçtim. Kılıcım, hayallerimdi. Kalkanım, sevgim. Aranıza karıştım. Konuştum, güneşlendim... Mutluluk tekrar yeşermeye başladı içimde. Gülümsemelerim gerçekleşti. Huzurum gökyüzüyle kardeş, yan yana dolaşıyordu. Şarkılar yazmaya, kalbimi bir bahara hazırlamaya başladım.

O bahar geldi çattı. Eski baharlarımın yansıması... Kalbimin acılarını tekrar hatırlatan, ama onları sarmaya geldiğine beni inandıran bir bahar. Gözümün uzaklara dalmayacağı, kurduğum hayallerin hepsi boşa gitti sanarken onları gerçekleştirebileceğime inandıran...

Yüzüme gülen hayatın gardiyanlıktan kovulduğu bir dönem. Benimse sağ salim çıktığım bir hapishane. İçeride günlerimi doldurduğum... Kendimi öğrendiğim gün, yüzümü güldüren bir hediye bazı şeyler.

Güvenimi kazanması için eski izlerini telafi edecek. Bu onun için de benim için de zor olacak. Çünkü ona güvenmem için ikimiz de savaşacağız. Ve biliyorum ki:

Bir ip koparsa ona düğüm atarsın. En sağlam yeri artık bu düğümdür. Ama tutunca en çok can yakan tek yeri de...

Kendimi ifade etmek benim en büyük maharetim. Çünkü kimse anla(...)maz bir başkasını.

Sizi seviyorum. Tanımadığınız biri tarafından seviliyorsunuz.

Sevmek iyidir: "Bence!" :)