Aşk Sanıldığı Kadar Karmaşık Değil, Biz Karmaşığız!

Evet hadi konuşalım!

Aşkı zora çeviren ne?

Birçok insan, ilişkilerde “neden olmuyor” sorusunun cevabını sürekli karşı tarafta arar. Oysa ki bazen sorun, sandığımız kadar karmaşık değil. En büyük karmaşa, kendi içimizde başlar. Geçmiş kırgınlıklarımız, hak etmediğimiz ilgilere verdiğimiz şanslar, ilgiyle karıştırdığımız geçici heyecanlar…

Aşk çoğu zaman çok basittir: Seviyorsan gösterirsin, özlüyorsan ararsın, istiyorsan kalırsın. Ama biz, kendi duvarlarımızın içine sıkıştığımızda, bu sade gerçekleri bile karmaşık hale getiriyoruz.

İlişkilerde en büyük tuzak: Beklentiler

“Beni böyle sevsin, şöyle davransın, şu an arasın…” Beklentilerimiz arttıkça, sevgi ağırlaşır. Çünkü karşımızdakini görmek yerine, kafamızdaki “ideal kişiyi” görmek isteriz. Oysa herkesin sevme biçimi farklı. Kimi sessiz sever, kimi konuşarak. Kimi yanında kalarak, kimi uzaktan ama sadık kalarak. Gerçek aşk, o kişiyi olduğu gibi görebilmekten geçer.

Peki ne yapmalı?

Kendimizi sevmekle başlamalıyız. Çünkü kendini sevmeyen biri, bir başkasının sevgisine teslim olamaz. Önce kendi içimizdeki boşluğu biz doldurmalıyız ki; biri geldiğinde “tamamlandım” değil, “paylaşacak bir fazlam var” diyebilelim.