İmkansız Aşkını Hayatının Merkezine Koymuş İnsanların Dünyası

Benceme hoşgeldiniz, biraz duygusal bir konuya değineceğim belki de sizin yaşadığınız bir durumdur. Keyifli okumalar..

Önce Tanıyalım: Kimdir Bu İmkansız Aşıklar?

Aşk illaki hepimize uğrar. Aşk, rüya gibi olup cenneti yaşatabilir. Ama imkansız aşk bela gibidir. Kurtulamadığın her dakika seni zehirler ve en çaresiz durumuysa sen kurtulamayacağını bilirsin. Başını sonunu düşünmeden hep seversin, onun için her türlü fedakarlığı yapmaya hatta canını ortaya koymaya hazırsındır ama ne acı ki; asla kavuşamazsınız. Özetle imkansız aşk budur şimdi gelin onların dünyalarına el atalım.

İmkansızı Yaşayanların Özellikleri

Vazgeçemezler

Olmayacağını bile bile, önündeki engelleri göre göre yine de vazgeçmezler, vazgeçemezler. Ellerinde değildir çünkü.. Kalplerinden o sevgiyi çıkarıp atmak kurtulmak isterler ama yapamazlar. Kalplerine işlemiştir bir kere o zehir, kusamazlar. Kendilerine kızarlar, aşkına kızarlar, vazgeçmeye çalışırlar ama olmaz. Unutmak ütopik bi kelimedir onlar için, çevresindekilere söylemek kolay ama onlar söyleyemez bile. Her anında, her şeyde aşkları vardır, silemezler.

Sadece bakarlar

Sadece bakarlar, bakışırlar. Uzun uzun, tek kelime etmeden. Dokunamazlar birbirlerine, hep bi engel vardır. Dilinin ucunun gelir sözler ama düğüm olur söyleyemez. Ama olsun, bakmak, bakışmak bile iyi gelir onlara. Her ne kadar acı verse de..

Yanlış olduklarını bilirler

Birbirleri için yanlış insan olduklarını bilirler gerisi önemli değil zaten o yanlışsa tüm doğruların canı cehenneme diye düşünürler. Buna rağmen severler.

"Burdasın Ama Dokunamıyorum.."

"Belki sarılsak geçer ama, hayır geçmez.. yine geçmez.. biz birbirimize iyi gelmeyiz.."

En acısı da budur. Elini uzatsa dokunacak, saçlarını okşayacak, kokusunu içine çekecek ama yapamaz. Aradaki o soyut engel her şeye engel olur. Aşkı imkansız yapan da budur zaten. Yaşananları o aradaki engeli yok saymak imkansızdır işte.

Acı, Acı ve Hep Acı

Hayat bitmiştir onlara göre renkler solmuş, bahar bir daha gelmeyecek, gelse nolur ki zaten? O fotoğrafa bakıp acı çekerler hep. Neşe, kahkaha, sevinç nu olgular çoktan yok olmuştur. Peki bu ızdırap ne zaman biter? Can bedenden ayrılınca. Ya aşk? O ölümsüz..