Tinder Anım: Tinder'dan Tanıştığım Kişiyi Gördüm!

Herkese merhaba. Size bu yaz yaşadığım hayatımın en utanç verici olaylarından birisini anlatmak istiyorum. Tinder indirdim, biriyle tanıştım ve onu gördüm.

Olay şöyle gelişti: Ben akrabalarımın yanına şehir dışına Artvin'e gittim. Bir akşam da televizyonda izlediğim bir programdan da ilham alarak neden Tinder'ı burada denemiyorum, acaba Gürcistan'dakileri görebilir miyim, gibi sorular sorarak uygulamayı indirdim. Ve evet, sorumun cevabını aldım. Gürcistan'dakileri gösteriyor, hatta bir abiyle tanışmıştım. Amerika'dan iş için gelmiş, pandemiden dolayı orada kalmış filan.

Ben de böyle baya süsledim profilimi. Sosyaş medya görünümüme önem verdiğimden. Fotoğraf falan koydum güzellerinden. Neyse baya sağa kaydırdım, benim tip kriterim yoktur. Çoğunlukla yaşa göre kaydırdım. Bir de o zaman uygulamayı yeni çözüyordum. Böyle baya match de çıktı ama hepsiyle konuşmadım tabi ki. Onlar bana yazdı, ben de dönüt yaptım.

O gün match olduğum bir çocuk bana mesaj attı. Sevimli bir yüzü vardı, yakışıklı olduğunu kolaylıkla söylerim. Yalan yok. Neyse niyetim yemin ederim ki uygulamayı da indirirken sevgili filan bulmak değildi. Niyetim sınırın dışındaki kullanıcıları merak etmemdi. Zaten sanaldan ilişkilere karşıyımdır. Her neyse çocukla o akşam konuştuk, ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum ama muhabbeti hoş birisiydi. Sonra bir anda çocuğun mesajları silindi. Çocuğu da baktım bulamadım premium olmak gerekiyordu herhalde.

Ertesi gün tekrar yazdı. Biraz konuştuk. Sonra dedi ki Whatsapp'tan konuşalım diye. Ben de haliyle olmaz dedim. O vakit de Instagram hesabımı dondurmuştum. Twitter vardı ama onun yerine Snapchat'te karar kıldık. Streak yapmaya başladık. Günlerce hem streak yaptık hem arada konuştuk kısa kısa muhabbetler. Öyle ki birbirimize flört tarzı snapler atmıyorduk. Onlar hala bende kayıtlı, spor yaptıktan sonra su gibi terlediğim domates gibi yüzümü çekip attığım fotoğraf var. Çocuğunkiler yok elbette ama o da arkadaş canlısı bir şekilde snap atıyordu.

Çocuk bir süre sonra yazmamaya başladı. Ben de huylandım haliyle. Noldu diye sordum, tartıştık. İstemiyorsan konuşmayalım, ben sana snap atmak zorunda değilim her gün diye filan. Bana buluşmadığımız için -ben buluşmak istemediğim için- çok fazla muhabbet etmediğini söyledi.

Ben de haliyle o kadar akrabamla aynı evdeyim. Pandemide herkes evde, kimse dışarı çıkmıyor; haliyle onunla buluşamayacağımı güzellikle defalarca açıkladım. O da buluşmak istiyor. Artvin'e gelmek istiyor. Ben de tamam dedim ben senin olduğun yere geleceğim. İlk başta tamam dedi, gel dedi. Ertesi gün ya gelme burada ailem arkabalarım filan var. Görürlerse beni seninle hoş olmayabilir. Sonuçta ailemi temsil ediyorum dedi. Söylediğine gayet hak verdim lakin o benim de kendi ailemi temsil etmem gerektiğini aklından çıkardı. Hayır diyebilen de bir insan değilim. Eğer buraya gelirsen arkadaşlarınla filan fırsat bulursam ben de gelmeye çalışırım dedim. Tamam dedi, anlaştık.

İki hafta mı ne geçti. Whatsapp için numaramı verdim mecbur. Kıramazdım, çok da naif birisiydi aynı zamanda. Oradan da yarım yarım konuştuk. Öyle ki gece ikiye kadar konuştuğumuz da oldu. Sonra baktım ki hoşlanmaya başladım, o an zaten internetten tanışıp aşık olanlara kısmen hak verdim. Bu mümkün diye ama hala karşıydım. Sonra o da kabul etti ve buluştuktan sonra duruma bakarız dedi. Ben yine umut bağladım. Dedim bu çocuk bana eskileri unutturur diye.

Maalesef ki öyle olmadı. Onunla konuştuğum son gece biraz ileri gitti. Yani en azından benim için. Yanlış anlaşılmasın, bel altı bir şey kesinlikle söylemedi. Ama anlattığı bazı şeyler beni kesinlikle husursuz hissettirdi. Kabaca söylemek gerekirse ailesinden bahsetti. Bu aslında kulağa basitmiş ee ne var yani bunda dedirtebilir lakin ben o çocukla iki hafta konuştum ve tamamen internetten. Telefonda bile görüşmedik. Ben bu güveni kazanacak ne yaptım diye kendimi kemirdim. Stres oldum. Sanki ilişki var ortada ve son aşamasına gelmişiz gibi ailesini anlattı. Saygı duydum lakin benim için çok fazlaydı. Ben bir şey anlatmadım tabii, sonra ne konuştuk hatırlamam.

Ertesi gün yine bir snap attım ve plaja gittim. Plajda tüm akrabalarım varken üstelik o gün ilk defa beni aradı. Gerildim, kan çekildi tabii. Açtım telefonu. Buraya geliyormuş, haber vermek için aramış. Ben müsait değilim dedim, buradayım filan dedim. Kapattı; Whatsapp'tan sonra buluşsak olmaz mı, dedim. Sözüm de vardı, ben sözümü de tutarım. O da tam hatırlamasam da nasıl yazdığını ille de buluşmamız şartmış gibi bir şey yazdı. Konumumu attım, bak buradayım dedim. Sadece bir merhaba derim, dedim. Daha fazlası olmazdı yani. On kişi geldik o plaja biz.

Ben ağlayarak en iyi arkadaşımı aradım ailemden uzaklaşarak. Çocuktan biraz bahsetmiştim arkadaşıma daha önce ama yalan söyleyerek. Arkadaşıma onunla Tinder'dan tanıştığımızı söylemedim. Çocuğa da söylemiştim bunu, en iyi arkadaşıma senden bahsettim ama nasıl tanıştığımız konusunda yalan söyledim diye. Neyse arkadaşıma itiraf ettim yukarıda yazdığım her şeyi. Çocuk şimdi buraya geliyor ve kendimi güvende ve mutlu hissetmiyorum diye. Nolur bana yardım et dedim. Sağ olsun canım arkadaşım o işe ufak bir el attı ve çocuğa snap üzerinden bana yazmaması gerektiğiyle ilgili mesaj attı. O an tabii içime su serpildi. Kurtardı beni diye. O an çocuğa duyduğum güvenin yerinde haberlerde ölüm haberlerini gördüğümüz kızlar vardı. Öyle korkmuştum yani.

Geçti gitti, unuttum o sırada plajdan çıkarken bir daha aradı. Snapchat'te arkadaşımın yazdıklarını okumamış. Biz geldik diye. Bende yine kan beynime sıçradı, buluşamam eve gidiyoruz dedim görüşürüz dedim kapattım. Arabaya bindikten sonra ana yola girdik, bir baktım ki yolun ortasında o ve bir arkadaşı var.

Tam yanından geçtik. Bir de bakıştığımızı sandım. Çünkü gözümü ondan ayıramadım şaşkınlıktan. Evin önüne geldikten sonra arabanın camlarına baktım ki film varmış. Bir oh çektim, beni o mesafeden o araba hızında görmüş olamazdı. Rahat bir şekilde eve gittim. Son bir kendine iyi bak mesajı attıktan sonra her yerden engelledim. Rahat rahat balkona çıktım. Tam oh derken bir baktım evin önünden geçiyor. Bir de yanında iki iri yarı arkadaşıyla. Ödümün o an da nasıl koptuğunu anlatamam. Demem o ki fazla merak öldürür.

Sonuç olarak daha çocukla görüşmedim, haberini almadım. Mesajımı görüp engellendiğini fark ettikten sonra nasıl hissetti bilemem. Ama böyle bir şekilde bitirmek beni bile bu halde üzdü. Hala çocuğa acımasızlık etmiş gibi hissediyorum. O kadar yol geldi sonuçta, ne uğruna olduğunu bilmesem de...