7 Rakamının Gizemi Nedir?

Bugünkü yazımı gene internet ortamında da görenler olmuştur. Bu hikayede beni gerçekten derin etkileyen bir hikaye. Hazin ve buruk bir öykü barındırıyor içerisinde.

Karımı 1998 yılının sonbahar ayında kaybettim. Yedi yıllık bir evlilik ve bunun iki senesi kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik. Karım, her evlilik yıldönümümüzde mutlaka ikimizin bir kare fotoğrafını çeker ve bunu fotoğrafı çerçevelerdi.

Eşim her zaman bu fotoğraflar "bizim hayatımızın gölgeleri" derdi.

Öldüğü zaman 7 adet fotoğrafımız vardı.

1997 yılının bir gecesinde onu aldatmıştı. Oysa, ona sürekli olarak onu ne kadar çok sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık kalacağımı söyler dururdum.

Ölmeden iki hafta önce yine aynı şeyi tekrarladım. Tuhaf bir gülümseme ile bana baktı eşim ve sadece söylediği "biliyorum..." oldu.

Eşimin ölümünden bir ay sonra ikimize ait olan fotoğraflarımıza bakıyordum. Her çerçevenin altında bir harf olduğu nedense ilk kez o gün gördüm. A.R.K.A.S.I.N.

Ne yazık ki kelimeyi tamamlayabilmek için yılları yetmemişti. Ama sanırım "arkasına bak" filan yazmaya çalışmıştı. Hemen tüm çerçevelerin arkasına baktım ve hepsinden arkasından bir mektup çıktı. Geçirdiğimiz her sene için sevgi dolu sözler yazılı mektuplar.

1997 yılındaki fotoğrafımızın içinden çıkan zarf ise simsiyahtı. Ve içinden şu sözler çıktı.

"Bugün 14 Mart 1997. Ve bugün gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı. Söylemene gerek yok, biliyorum..."

Onu kaybedeli 4 yıl, aldatalı ise 5 yıl oluyor. Ve halen içim acıyor. Çünkü kadınlar her şeyi biliyorlar ve hissediyorlar.

O yüzden kadınları üzmeyin, onlar erkekler gibi soğuk kanlı değiller ne yazık ki. Onlar siz erkeklere Allah'ın bir emaneti, bu emaneti de güzel korumak sizlerin elinde. Kadınlarımızı güzel koruyun ki, onlar da sizlere cennet olabilsinler. Duyguları ile oynamayın, sizi seven bir kadını üzmeyin, kadınlarımızı bir araç olarak görmeyin. Onları sevin ve değer verin. İncitmekten çekinin.

Dostça ve sağlıcakla kalın...