Sevgililer Günü

Erkeklerden iğreniyordum..

''Ben bu hayata talihsiz başlayanlardanım''..''Kader beni mahvetti'' ''böyle bir şey yaşayacağıma ölseydim'' diye başlamak istemiyorum cümlelerime.Hatta böyle cümleleri tümden çıkarıp atmak istiyordum hayatımdan ve başarıyorum galiba.Buna bir az şans,bir az da Sen yardımcı oldun.Belki farkında olmadın ama beni çekip aldın sırtımdaki nefret yükünün altından..


Ben tecavüzün eşiğinden dönmüş,insanın en yakınlarının ne kadar şerefsiz ola bileceğini görmüş olanlardanım.11 yaşında hayatı amcasının iğrençliği ile tanıyanlardanım.Belki o gün bana hayatın bir hediyesiydi,belki de hayatımın en kötü günü..Bir şeyi nasıl görmek isterseniz öyle görürsünüz.Unutmak istediğim bir gün.Ne kadar hayata tutundum,onu affettim desem de hatırlamak istemiyorum işte.Beni kurtaran o gün komşunun kapıyı çalışı mı olmuştu yoksa Allah acıyıp bu kadarı fazla kaldıramaz bu kız deyip de mi almıştı beni iğrençliğin eşiğinden bilmiyorum,ama bir şekilde ben ''hafif'' travmalarla ''kurtulmuştum'' işte.Tabi Ailem ve diğerleri için bu böyleydi.Nasıl olsa o ''önemli'' zarı kaybetmemiştim ben.O yüzden olay abartılmamalı,bana kimseye söyleme diye tenbihlenmeli ve en kısa sürede unutulmalıydı.O günün yarını artık herkes normale dönmüştü,unutmuştu dünü.Unutulmalıydı zaten değil mi?Büyütülmez böyle şeyler,hemen saklanır,üstü kapanır..


Kimse sormaz o kıza o iğrenç anı kaç kere rüyasında görüp ağlayarak uyandığını,her amcasına benzeyen sarı saçlı birini gördüğünde nasıl midesi bulandığını.Sigarayla parfümün karışmış o illet kokusundan niye bu kadar nefret ettiğini.Niye sigara içen arkadaşını herkesin içinde rezil ettiğini..


Umrunda değilsindir çünki kimsenin.Ne kadar yakınlarımız,ailemiz yanımızda desek de yalnızızdır.Yapayalnız.Bunu sen de,ben de o da biliyor..En zor anlarımızda yalnız kalkmak mecburiyyetindeyiz çamurlardan..Yalnız kalkmalıyız ki bir daha düştüğümüzde de bazı ''yakınlarımızdan'' yardım beklemeyelim..Yakınlarımın ne kadar yakın olduklarını en iyi ben biliyorum çünki.Yakınların ne kadar yakından yaralaya bildiklerini de tabi..


İğreniyordum erkeklerden..Bakışlarından,seslerinden,gülüşlerinden.Midem bulanırcasına iğreniyordum.Biriyle tokalaştıktan sonra ilk fırsatta kendimi lavaboya atıp ellerimi yara edercesine yıkayacak kadar iğreniyordum.


Seni tanıyana kadar..İlk başlarda farkın yoktu kimseden.Ama bir şekilde sevdim seni.Nasıl oldu ben de bilmiyorum ama sevdim.Sen Allahın lütfuydun bana ,Izdıraplarımı hafifletecek insandın.Seni tanıdıktan sonra bir kalbim olduğunun farkına vardım,meğersem sol tarafımda çarpıyormuş,hatta seni gördüğüm zamanlarda daha hızlı çarpıyormuş..)) İlkbahar diye bir mevsim hala varmış,hala çiçek açıyormuş ağaçlar,hala gerçekten gülümsüyormuş insanlar..Ve ben hala seve bilecek bir kalbe sahipmişim.


..Ne olursa olsun ayağa kalka biliyor insan.En koyu karanlıklardan da ışığa giden bir yol varmış meğersem..Yeter ki o ışığı görmek iste,yeter ki ayağa kalkmak iste..Eğer kurtulmak istersen ve bir az da şanslıysan her şey yoluna giriyormuş hayatta.Belki unutulmuyormuş,belki her baktığında o yara hala orda oluyormuş ama kabuk bağlamasını sağlaya bilirmiş insan.


Erkeklerden iğreniyordum..


Erkeklerden iğreniyordum..
Cevapla
İş Soruları En İyi Soruları Hediye Soruları