Anneler Günü'nde, Annelerimize Mutfak Eşyası Almak Kötü Mü?

Anneler Günü'nde annenize aldığınız hediyeleri bir düşünün, ona farklı ve kendisini özel hissettirecek ne aldınız?

Cevapları duyuyor gibiyim, mutfak eşyası ve temizliğe yardımcı birçok ürün aldınız değil mi? Evet, haklısınız birçoğumuz yaptık bunu, duygusuz, ruhsuz birçok eşya gibi onu da utanmadık aldık, bizim için saçını süpürge eden kadına... Sanki makarna süzgecinden, ütüden, süpürgeden daha önemli şeye "varlığın huzur sebebim" gibi duygusal hislere, özveriye ihtiyacı yokmuş gibi davranmadık mı yıllar boyunca? Ne de olsa o bir anne değil mi? Bize yanında olduğumuzu hissetmeye ihtiyaç duymaz değil mi?

Sadece ev eşyalarına ihtiyacı var, sadece makarna süzgecine. Ya ruhu? Belki zamanında delik deşik ettiğimiz kalbi? Hiç düşündük mü acaba, bizim için kim bilir nelerden vazgeçti? Hayatından, benliğinden en önemlisi ruhundan vazgeçip sizi siz olasınız diye her şeye göğüs geren o kadına layık gördüğümüz şey sadece bir dünya metası mı? Hayır, bu olmamalı! Ruhunuzu, sevginizi, bu güne kadar belli etmediğiniz ya da etmek istemediğiniz ona karşı saklı duygularınızı...

Bu Anneler Günü sizin için de dönüm noktası olarak tarih yazsın, en azından sizin hayatınızda.

Sevgili Berna Laçin'in instagram hesabında gördüğüm ufacık tatlı bir sitemi kendi içimde irdeleyince ne kadar da haklı buldum, haklıydı. Yıllardır aynı şeylerle annelerimizi avutuyoruz, oysa istedikleri bu değil... Sonsuz, sınırsız, güven ve sevgi sadece.

Hadi bu "Anneler Günü'nde" kocaman çiçek yerine, kocaman sarılmayı dene...

Bu defa ona vereceğin hediyen; göstereceğin değer olmalı!

Ellerinizden yiyeceği bir kahvaltı en güzel hediye olmaz mı?

Resimlerinizi bir albüm yapıp ne kadar sevdiğinizi dile getirirken gözleri parlayacak eminim, ışığı şimdiden hissediyorum.

Lazım olanı yine alın, yine hediye edin. Ama bunu ruhunuzla, duygularınızla harmanlayın. Yoksa makarna süzgecini kendisi de alır.

Bu pazar Anneler Günü.

Evet çok önemli, yazdım bak oku da sonra gidip süpürge, ütü falan almaya kalkma! - Berna Laçin