Lütfen okuyup yorum yaparmısinizz?

Ben sakin, uyanık bir yapıda değilim tabii bir de sinirliyim baya o ayrı, çirkin de sayılmam, çok bakan oluyor, isteyen de çok oldu ama hiçbirini istemedim. Tabii kalbimin kırıldığı da çok oldu, aşk olsun, arkadaş olsun vs. Şimdi de kimse yok etrafımda. Tabii bir keresinde bana dedem demişti ki, o zamanlarda beni babaannemin kardeşinin torunu istemişti, ben de kabul etmedim, söz de olsa iyi olur, rahatı olur demişler amcam falan insanlar neden iyiliğini istesin ki bir insanın aynı zamanda bana senin istediğin olur diyenler de oldu, tamam ben de çocuğu hiç istemedim zaten. Dedem de bana konuşurken "senin senden saf biriyle evlenmen lazım" gibi bir şey dedi, ben de sinirlenmiştim. Babaannem de "sen sinirlenme, dedene" dedi, doğru demişti. Çocuk, ben onu sonuna kadar bekleyeceğim demiş. Hâlâ evlenmedim, hâlâ bekarım, o da evlenmiyor hâlâ. Şimdi düşününce acaba haklılar mıydı? Çocukta hiç o gözle gördüğüm biri olmadı, o kadar sakin anlatamam, içim hiç ısınmadı, bu işler hiç zorla olacak işler değil. Ne yapacağımı bilmiyorum, sülalede bütün kızlar evlendi, hepsi de ellerinde tutuyor, hiç boşanan falan olmadı. Benim kadar güzel değiller de, anladım güzellikle ilgisi yok bu işlerin ya nasibimde o çocuk varsa diye çok korkuyorum çünkü hiç istemiyorum onu, nefret var içimde ona karşı sadece