İçinizdeki çocuk hâlâ yaşıyor mu?

Hiçbir diyet çocukluğu olmamalı insanın.

Yırtık süeterimi alıp büyük adam hırkasını giydirdiler daha on birli yaşlarımda. Cebimdeki bilyelerimin sesiyle dokundu annem omuzuma, sen bu evin erkeğisin dediğinde değişti dünya.

Sanki yılların yükünü koydu omuzlarıma. O çocuk gitti, yağız gözü kara bir delikanlıya bıraktı yerini.

Bir süre dolandık dünya denen kazanda cami avlusuna bırakılmış bir p*ç gibi.

''Soğuk bir cesedin ayaklarını yıkarken büyüdüm ben aslında.''

Her yaş düğümdü boğazımda. Oynayamadığım çocukluğum, hiç kutlanmayan doğum günleri ve yoklukla terbiye edilen gençlik aşklarıydı bana düşen.

İlk maaşımla aldığım sebzenin verdiği gurur. Seni saraylarda yaşatacağım derken annemin yüzündeki o mutluluk.

Bu ülkede çocukluğunu yaşayamamış milyonlarca çocuk adına;

Yarınlara olan inançlarıyla yürüyüp, daha güzel daha mutlu daha değerli ve daha eğitimli çocuklar yetiştirmek umuduyla.

Bütün minik kalplerin çocuk bayramını en değerli olan anılarıyla kutluyorum.

İçimdeki çocuk bana kaldı bir tek. Çizgi film izliyorum. Sürekli diziyi çok severim. Mizahi şeyler severim ama bu dünya biraz tuhaf.

Konuşmayı da bırakacağım yakında. Sebnem ferahin da dediği gibi artık kısa cümleler kuracağım.

Lunaparkta takılıyor kendi kendine. Koskoca lunaparkta tek başına ne yapıyor? Dönme dolaba mı binsem efenime söylim atlı karıncaya mı binsem diye kafasını gaşıyor