Beklentimiz hep çocuklardan acaba biz nasıl bir ebeveyniz hiç bunu düşündünüz mü?

Çoğu zaman iyi niyetle başlarız: çocuğumuz başarılı olsun, hata yapmasın, bizden daha iyi bir hayatı olsun isteriz. Ama bazen bu istek, fark etmeden baskıya dönüşebilir. Sürekli yönlendirmek, sürekli düzeltmek ya da sadece sonuçlara bakıp çabayı görmemek gibi. Oysa çocuklar sadece ne yaptıklarımızdan değil, nasıl davrandığımızdan da öğrenir. Sabır gösteriyor muyuz, hata yaptıklarında yanında kalabiliyor muyuz, yoksa sadece başarı olduğunda mı ilgileniyoruz—asıl farkı bunlar oluşturur. Belki de en önemli nokta şu: mükemmel ebeveyn diye bir şey yok. Ama fark eden, kendini sorgulayan ve gerektiğinde davranışını değiştiren ebeveyn var. Çocuklardan beklenti kurmadan önce, onlara hangi ortamı sunduğumuza bakmak aslında daha belirleyici oluyor.

Hepimiz çok eksiğiz.

Kültürel bir eksilikten ziyade insani eksikliklerimiz gittikçe fazlalaşıyor. Sabrı, hoşgörüyü, azim ve çalışmayı, kanaat etmeyi, saygı göstermeyi, sevmeyi, değer vermeyi unuttuk.

Hal böyle olunca her gelen yeni nesil kendi eksikliğiyle geldi.