Kendi çocukluğumuz, çocuklara bakış açımızı ne kadar etkiliyor?

Bence çok etkiliyor. İnsan çocukken ne gördüyse, neyi eksik ya da fazla yaşadıysa büyüyünce çocuklara bakışında ister istemez onu taşıyor. Kimi daha korumacı oluyor, kimi mesafeli kalıyor, kimi de kendi yaşamadığını çocuğa vermeye çalışıyor. Yani mesele sadece çocuk sevmek değil, kendi geçmişinle ne kadar yüzleştiğin. Çocuklara yaklaşımın biraz da içindeki çocuğun hâlini ele veriyor.

Bebeklerin o eşsiz ve güzel kokusu, genellikle doğumdan sonra ciltlerini kaplayan verniks kazeoza (peynirimsi madde) adlı koruyucu tabakadan, ter bezlerinden salgılanan özel kimyasallardan ve henüz dış etkenlere (kirli hava, ter vb.) maruz kalmamış olmalarından kaynaklanır. Bu koku, ebeveynlerde dopamin ve oksitosin gibi mutluluk hormonlarını tetikleyerek güçlü bir bağ kurmaya yardımcı olur.

Bakınca çocukluğumdan ve gençliğimden dejavular yaşıyorum. İstemsizce ''tıpkı ben gibi'' diye geçiyor aklımdan.

Koku konusunun bilimsel bir açıklaması olduğunu düşünüyorum.
Tabi ki ebeveyn olarak büyük tecrübeyi kendi çocuğunuzda yaşadığımız için , diğer çocuklara bakışımızı da etkileyecektir. Ama şunu bilin ki bütün bebekler/ çocuklar.. vs sevilesi, masum varlıklar değildir. İnsan yedisinde neyse, yetmişinde de o' dur diye bir atasözü var. Yaşam tecrübem bunu tamamen doğrular nitelikte.