Yeni nesil çocuklar mı daha saygısız oldu, yoksa hep böyle hırt çocuklar mı vardı?

Aslında mesele çocukların genetiğinin bozulması değil, hırtlık yapma kapasitelerinin ve bu hırtlığın toplumda gördüğü karşılığın mutasyona uğramış olmasıdır. Her jenerasyon bir sonrakini "bozulmuş" ilan eder ama bugünkü tablo, 5-10 yıl öncesinin o klasik "saygısız gençlik" eleştirilerini bile mumla aratacak cinsten. Eskiden "hırtlık" mahallede bir utanç kaynağıyken, bugün dijital dünyada bir içerik stratejisine dönüştü.

Eskiden de kaba saba, laf anlamayan çocuk vardı; ancak o çocuk otoriteden, öğretmenden ya da mahalledeki yaşlıdan çekinirdi çünkü bilgiye ve sosyal onaya ulaşmanın yolu onlardan geçiyordu. Bugünün hırt çocukları için otorite figürleri artık birer "izleyici" ya da "engel"den ibaret. Google ve yapay zeka varken dedenin hayat tecrübesi, YouTube varken öğretmenin otoritesi kağıttan bir kaplana dönüştü. Bilginin demokratikleşmesi hiyerarşiyi yıktı; hiyerarşi yıkılınca da o eski usul "saygı" duruşu yerini "sen kimsin?" lakaytlığına bıraktı.

Daha da vahimi, bu yeni nesil hırtlık artık toplum tarafından ödüllendiriliyor. 10 sene önce bir büyüğüne ters cevap veren çocuk ayıplanırken, şimdi o anı videoya çekip arkasına "thug life" müziği eklediğinde binlerce beğeni alıyor. Yani hırtlık artık bir karakter kusuru değil, bir popülarite aracı. Eskiden "terbiyesiz" denilen çocuk en azından içten içe bir suçluluk duyardı; bugünün hırtı, yaptığı kabalığı "bireysellik" veya "filtresiz olmak" ambalajıyla pazarlıyor. 10 yıl önce bugünkü nesli eleştirenler, muhtemelen "Biz en azından başımıza geleceklerden korkup susuyorduk, bunlar hem suçlu hem de üzerine dava açacak kadar güçlüler" diye hayıflanıyorlardır. Kısacası; hırtlık her zaman vardı ama hiçbir zaman bu kadar özgüvenli, bu kadar örgütlü ve bu kadar "sponsorlu" olmamıştı.