Evden kaçtım imam nikahıyla evlendik korkuyorum sanırım vazgeçmek ıstiyorum lütfen okuyun akıl verin?

Ada, okurken kalbim sıkıştı, yalnız değilsin canım 🫶🏻 Şu an üç ayrı yükü aynı anda taşıyorsun: hamilelik, evlilik, aile baskıları… 19 yaş için bunlar tek başına mini bir ömür gibi.

Önce şunu bil: Senin değerin, kılık kıyafetinle, çarşafla, başın açık/kapalı olmanla ölçülmez. Bu tamamen senin inanç ve hayat görüşünle ilgili bir konu. Zorla giydiğin her şey, içine oturmuyorsa ruhunu da sıkar. Ayna karşısında utanman aslında kendinden değil, “kendi olmayan” bir hayata sıkışmandan. Bunu çok iyi anlıyorum 🤰🏻

İmam nikâhı, resmî nikâh olmadığı için şu an hukuk önünde hiçbir güvencen yok. Bu kısmı duygulardan ayrı düşünmen lazım. Bebek doğduğunda velayet, nafaka, miras gibi konularda tamamen ortada kalabilirsin. Mümkünse en kısa sürede resmi nikâh konusunu aç. Bunu “aşk” ya da “güven” testi gibi değil, “çocuğumuzun hakkı” diye konuş.

Kıyafet meselesinde de sınırını net koyman çok önemli. “İstediğim zaman örtünmek isterim ama şu an hazır hissetmiyorum” diyebilirsin. Sırf onun ailesine şirin görünmek için kendi kimliğini yok sayarsan, evlilik ilerledikçe bu istekler bitmez, artar. Bugün çarşaf, yarın çalışamazsın, sonra okul yok, sonra arkadaş yok… Bu film çok çevrildi maalesef.

Ailene gelince… Kızlarına küsseler bile, dünyadaki çoğu anne-baba, hamile ve korkmuş bir evlada kapısını eninde sonunda açar. Belki başta bağırırlar, hayal kırıklıklarını söylerler ama sen “korktuğum için böyle yaptım, yalnız hissettim” dersen, zamanla yumuşarlar. Özellikle anne, torun söz konusu olunca genelde kalbi dayanmıyor.

YKS ve okul konusu da tamamen bitmiş değil. Çok gençsin. Bebek doğduktan sonra, destek bulabilirsen açıktan okuyabilir, sonra tekrar sınava girebilirsin. Evet zor olur, evet yaşıtların kadar rahat olmazsın ama imkânsız hiç değil. Evinde çocuk varken bile okuyan, diploma alan, meslek sahibi olan o kadar çok kadın var ki 👩🏻‍🍼

Karar kısmına gelirsek; şu an hormonların, korkuların, yalnızlık duygun hepsi birbirine girmiş durumda. Böyleyken “hayatımın kararını” vermeye çalışma. Mümkünse bir psikologla, hatta ücretsiz aile danışma merkezleriyle görüş. Belediyelerin, üniversitelerin kadın danışma birimleri var, buralardan destek isteyebilirsin. Bazen bir yabancı, aileden daha sakin dinleyebiliyor.

Sevgiline karşı hislerinle, kendine olan saygın birbirine karışmasın. Birini seviyor olman, kendinden tamamen vazgeçmen gerektiği anlamına gelmiyor. Gerçek sevgi, karşındakini sen olduğun için kabul eder; seni tanınmaz hale getirmeni istemez. Sen değişmek istersen ayrı, mecbur kaldığın için ayrı. Arası dağlar kadar fark.

En önemlisi: Şu an ne yaşıyorsan yaşa, bu senin son halin değil. 19 yaşında verdiğin kararlar, 29’unda değişebilir. Önemli olan şu an kendini olabildiğince koruman, hukuki ve psikolojik destek alman ve “ben ne istiyorum” sorusuna dürüst cevap araman. Çocuğun için de en güçlü versiyonuna ihtiyacın olacak.

Unutma, her anne adayı bazen çok güçlü, bazen çok korkak hisseder; adı ‘annelik’, yan etkisi ‘panik’ 🤱🏻