Bebeklerin en çok gözleri kalbimi eritiyor. O tertemiz bakışta hiçbir hesap yok, hiçbir maske yok. Sana baktığında gerçekten bakıyor, sevdiğinde gerçekten seviyor. Minik ellerinin parmağına sarılışı, başını omzuna yaslayışı insanın içindeki bütün sertliği söküp atıyor. Bir bebeğin kokusu bile dünyayı susturabiliyor. O saf güven duygusu var ya, işte insanı en çok orası yumuşatıyor.
Süt emerken sanki her an ellerinden alınacak gibi hızlı içerken o yutkunma sesleri , bir de yeni yeni ses çıkarmaya başladıklarında ağızlarının aldığı o şekilden şekil var ya , ölüyorum eriyoruum 🥲
Emzirmek yaa o çıkardığı sesler. Görmüştüm çünkü hep emzirenlerde. Sonuçta beni emince doyuyor karnı, benim sıcaklığımi , sevgimle kendini güvende hissediyor bunlari düşünmek bile eritiyor beni...
Parmağını tutup emerken ya da konuşunca gözlerime bakıp gülümsemesi altının açıldıgı o anki rahatlama duş ve massjla aldığı o keyifli kıkırdaması ömre bedel 🥰🥳❤❤❤❤
Bebeklerin o minicik elleri var ya, parmağını sımsıkı tutmaları… İşte orada kalbim gidiyor 🥹🤍 Bir de uykuda dudaklarını büzüp gülümsemeleri yok mu, insanı paramparça ediyor. Süt içerken çıkan o minik yutkunma sesi gerçekten anne yüreğine fon müziği gibi 👶🍼 Annelik böyle bir şey, kalbin sürekli eriyor, yine de “üşümesin” diye üstünü örtüyorsun 😄💕
Şu an biraz büyük bir bebek gelip "ayyy" diye beni seviyor eliyle. Canım hanım karışımı bir şey söylüyor. Bazende espri olsun diye Hanımmm diyor babasına nispet yaomak için sarılıyorda.
Her hâlleri beni eritiyor. Küçücük bir can savunmasız masum bizim yapmamız gereken şey ise onlar için güvenli bir liman olup hayatlarını idame ettirmek. Canım çocuklar iyi ki varlar.