Arkadaşlarımla ne zaman buluşsak veya konuşsak hep çocuklarının geleceğinden bahsediyorlar, benimkisi de otizmli konuşmuyor bile?

Ben de suspus oturuyorum çünkü çocuğum ağır durumda 8 senedir bir kere anne bile demedi, neden acaba benim yaralı olduğumu bildikleri halde benimle bu konuları konuşuyorlar mesela işte çocuğum şu okula gidecek, o üniversiteye gidecek, ne bileyim yurt dışına okumaya gidecek biz de yanına taşınacağız, evlendirip ayrı yaşatacağım falan, böyle güzel şeyler hayal ediyorlar daha çocuğu da birininki 2 yaşında diğerininki de 4 yaşında acaba inadına mı benim yanımda bu konuları konuşuyorlar bu konuyu aileleriyle de konuşup paylaşabilirler neden illa benim yanımda konuşuyorlar ki sanki nispet yaparmış gibi ben de cevap veremiyorum yani inşallah maşallah deyip geçiştiriyorum işte ne yapayım benim kalbim yaralı, hele biri çocuğunun ilk anne deyişini ses kaydını falan videosunu falan çekip bana yollamıştı