Yetişkinler neden çocukları sürekli kendilerine benzetirler ya da başkalarına?

Açıklama çok doğru. Çocuklara bir şey söylendiği zaman çocuk onu alıyor ve yapmaya başlıyor, hatta bu yüzden insanların isimlerinin anlamı neyse o özelliği taşıdığına inanırım. Yetişkinlerin bu çabası "benim çocuğum baaaak" diyebilmek ya da eşinin kötü yönlerini söyleyebilmek için bahane olduğunu düşünüyorum.

6–12 yaş arası çocuklar söylenen her şeyi sandığımızdan daha fazla içselleştiriyor. ‘Tembel’, ‘annesine çekmiş’, ‘babasına benzemiş’ gibi etiketler şaka gibi söylense de çocuk bunu kimliğinin bir parçası haline getirebiliyor. O yaşta çocuk zaten ‘Ben kimim?’ sorusuna cevap arıyor. Sürekli birine benzetilmek yerine birey olarak görülmeleri ve özgür bırakılmaları çok daha sağlıklı. Çünkü bir çocuğu ya yükselten ya da sınırlayan şey çoğu zaman duyduğu kelimeler oluyor.

Hoş bulmadığım bir durum, neden çocuklar taklitçi ya da robot gibi, bazı kişilerle bağdaştırılırlar ve birçok davranış ve huyu başka insanların sanki ikizi gibi lanse ederler anlamış değilim. Bu durumu çocukların büyüme ve gelişim durumundan ziyade mental durumu için çok da sağlıklı göremiyorum maalesef..