Kızımı kendi ellerimle kendime düşman ettim?

Kızım 20 yaşında şuanda. o çok küçükken bosanmistik kızım bende kaldı. Küçükken anne ölüncede cennete seninle gidelim derdi. Sen bir gün olürsen ben ne yaparım derdi. İşe giderdim anne gitme diye ağlardı kendini yerlere atardı. Çok güçlü bir bağ vardı kızımla aramızda. Kucağımdan inmezdi anne ben sen olmadan uyuyamıyorum diyip her gece gelirdi sarılarak uyurduk. Ben biraz erkeklerle takilirdim patronumla vs takilirdim. O zamanlarda gençtim tabi aklım bir karış havadaydı 25 li yaslardaydim. Kızım beni bu şekilde göre göre benden soğudu uzaklaştı bana düşman oldu çok haklida. Hatalarımı ben çok sonradan anladım. Hangi çocuk annesini başka adamlarla görmek isterki sürekli. Küçükken sen ölürsen ne yaparım annem diyen kız şimdi ölsen keşke senden nefret ediyorum sen anne değilsin diyor. O kadar özlüyorumki o eski anne kız halimizi. Düşündükçe ağlıyorum. Şimdi sadece benden ölümüne nefret eden öfkesi dinmeyen bir kız var karşımda. Napicam bilmiyorum