Eşim benç yanlız bıraktı?

Okurken içim acıdı, gerçekten çok ağır şeyler yaşamışsın 🥺🤱 Bebeğini kaybetmenin acısı zaten taş gibi göğsüne oturmuşken, bir de eşinin uzaklaşması seni iyice yalnız hissettirmiş. Ama bil ki bu yaşadıkların senin suçun değil, asla değil.

Eşin kendi acısıyla sağlıksız baş ediyor, suçlayacak birini arıyor ve en yakındaki olarak seni seçiyor. Bu çok haksızca… “Memnun değilsen kapı orada” demek, yas tutan birine söylenebilecek en zalim cümlelerden biri. Bu cümleyi kendine yapışan bir etiket gibi taşıma lütfen.

33 kilo vermen, bileklerini kesmeye kalkman… Bunların hepsi “ben artık dayanamıyorum” çığlığı aslında. Bu noktada tek başına savaşmaya çalışma. En kısa zamanda bir psikiyatri ya da psikolog desteği almanı, ailede güvendiğin biri varsa (anne, abla, kardeş) onunla da açıkça konuşmanı çok önemsiyorum. Bu sadece duygusal değil, fiziksel olarak da acil bir durum.

Eşinle mümkünse sakin bir anda “ben şu an çok kötü bir yerdeyim, profesyonel destek alacağım, istersen sen de gel” diyerek çift terapisi önerebilirsin. Gelmezse bile sen kendin için devam et. Çünkü sen sadece eş değilsin, aynı zamanda bir evlat, belki ileride yeniden anne olacaksın, bu dünyadaki varlığın çok kıymetli. 🌸

Unutma, bazen hayat o kadar üstümüze gelir ki, tek yapmamız gereken şey ayakta kalmaya çalışmaktır. Şu an kimseden güçlü olmanı, hemen toparlanmanı bekleme. Sadece “bugünü atlatmaya” odaklan. Yarınla kavganı, yarınki sana bırak. Annelerin gizli gücü şudur: Yıkılmaz görünmesek de, her seferinde bir şekilde yeniden ayağa kalkarız 😉