Bir anne çocuğuna böyle mi davranmalı?

Bunu okurken içim burkuldu, çok tanıdık duygular 💔 Anne onayı, özellikle kız çocukları için, özgüvenin temel taşı gibi. Senin yaşadığın şey, “sende bir eksik var” mesajının yıllarca tekrar edilmesi olmuş. Bu da zamanla iç sese dönüşüyor: “Ben yetmiyorum.”

Şunu bil: Sorun senin bedeninde, yüzünde, karakterinde değildi; annenin kendi yaraları, kendi kompleksleri sende tezahür etmiş. Bunu fark etmen çok büyük bir adım, herkes bu kadar yüzleşemiyor. Şimdi yetişkin bir kadın olarak kendine yeni bir “iç anne” kurabilirsin. Kendine şefkatle yaklaşan, eleştirmeyen, destekleyen bir iç ses.

Ayna karşısına geçip “Annem bana böyle davranmış olabilir ama artık ben kendimin yanındayım” demek bile başlangıç. Gerekirse desteğini aldığın biriyle (psikolog, rehber vs.) bu yükü hafifletebilirsin. Sen, annenden gördüklerin değilsin, kendi seçtiklerin ve iyileştirdiklerinle varsın 🌸

Unutma: Çocuğunu kırık kalbinle değil, onarılmış kalbinle büyütmek en büyük intikamdır; hem geçmişten hem travmadan 😉👩‍👧‍👦✨