Gerçekten annelikten mutlu musunuz yoksa özgürlüğünüz gittiği için pişman mısınız?

Çok düz bir mantık var diye düşünüyorum bu yazıda. İnsan böyle bir varlıktır. Zıtlıkları içine sığdırabilen bir varlıktır. Bir yerde yemek yersin ve o sey makarna bile olsa baska bir yerde o aradigin tadı bulamadiginda özlersin. Ne güzeldi dersin. Ama bunu düşündün diye önündeki makarnayi onu pişiren kişinin kafasından aşağı dökmezsin. Sözleriniz yorgun ve yalniz anneleri suçlu hissettirebilir. Daha özenli daha saygılı konuşmanızı tavsiye ederim 🌹 bugün bahsettiğiniz duygu 30 lu yaşlardaki annelere ait. Cok ileri gitmenize gerek yok; 50, 60 li yaslardaki kadınlara sorun 10 cocugu olmuştur 2-3 tanesi ölmüştür. Ya da ananesine, bahanesine bırakılmıştır ya da sokakta büyümüş ya da saldım çayıra mevlam kayıra denilmiştir. Bugünün 30 lu yaslardaki anneleri çocuklarını tek başına apartmanda bırakmıyor. Apartman dairelerinde gözünün içine bakılarak büyütülen sevilen, yaşam standartlari yuksek tutulmaya çalışılan bir yandan da türlü sıkıntıları cocuga hissettirmeyelim diye kivranilan bir çağ. Bunalmış olmaları cok normal degil mi? Ben özgür bir genç kızdım. İstediğim yere gider istediğim zaman gezerken tozardim. Tercihlerimi kendim yaptim. Öyle bilinçsiz degil; severek, seçerek 27 yasinda evlendim. Çocuklarımı isteyerek doğurdum. Icimde en ufak acaba yoktu. Mutluyum, iyi ki varlar. Ama bazen bunalabiliyorum. Spor salonunda 6 saat aralıksız koşabilir misiniz? Bir yerde bacaklarınız dayanmaz. Bi soluk almak istersiniz. Yardımcınız destekçiniz yoksa vay halinize.

Üreme psikolojisi öldükten sonra dünyada seni hatırlayacak bir insan bırakma içgüdüsü ile yapılan bir şey. Senden bir parçayı dünyada bırakıyorsun ortalama senden sonra 30-40 yıl daha yaşıyor onun çocuğu da seni hatırlıyor böylece sen öldükten sonra bile 60 sene daha varlığını bilen insanlar oluyor. Çocuğu doğurduktan sonra binlerce kez pişman olduğun anlar oluyor ancak onun doğduğu gün minicik elleriyle göğsünden süt emekten serçe parmağını yakaladığı anı asla tarif edemem. O kadar sana muhtaç bir canlı ki onu büyütmek onun okula gittiği günü görmek ben mesela çocuklarıma her baktığım gün bu hayattaki en güzel başarım diyorum oğlum su anda benden uzun bu çok gurur verici bir şey onların kokusunu içine çekerek öpmek uyurken onları seyretmek bu duyguların tarifi asla yok karşılıksız ve çıkarsız sevdiğin tek insan evlat bu dünyada

Annelik güzel bir duygu ama bazen insan birey olduğunu hissetmek istiyor arada sadece kendini düşünmek. Burada da baba faktörünün devreye girmesi gerekiyor ki sağlıklı olan budur..