1,5 yaşında bebeğim var, eşimle şiddetli geçimsizlik yaşıyorum, boşanmalı mıyım?

Aslında hep böyleydi ama bu kadar değildi bebekten sonra daha da oldu. Bebeğin bütün bakımı ve evin bütün bakımı bende olduğu için her şey artık batmaya başladı yardım göremiyorum eşimden. Sadece evle ilgilenir bebeğimizin bakımını üstlenmez

Şimdi şöyle konuşuyorsun o an dersin ki vay be dünyanın en iyi adamı konuşup anlaşabiliyoruz ama bir sonraki kavga anına kadar. Bunu demek istemiyorum ama tam trabzonlu yani

Bi yoruma daha yazmıştım buraya da yazayım bugün ki örneği şuydu
bugün kahvaltıya çağırdım onu 10ar dakika arayla uyanmadı en son dedim biz oturuyoruz son çağırışım bu sana dedim bağırmaya başladı ne bağırıyorsun hastamısın sen falan diye. Halbuki bağırmamıştım adını söyleyerek mutfaktan çağırdım hadi kahvaltıya diye. Bende uyanmayacaksan niye geliyorum diyorsun dedim ve bana dedi en son kafanı koparacağım bunu istiyorsun sen hastasın dedi

Yani hemen hemen herkesle sorunlar yaşıyor ve asla kabul etmiyor hep karşısındaki haksızmış gibi davranıyor

Fiziksel olarak zarar vermez. Ama mesela bugün bana göre o haksızdı çünkü ben sabah kalktım ve güzel bir kahvaltı hazırladım menemenine kadar yaptım 3 kez çağırdım gördüğüm muameleye bak ve bana diyor ki bunun bedelini ödeteceğim sana. Yani hiç bir şekilde kendini haksız görmedi bu konuda. Ve evden çıktı gitti bir kez bile aramadı

Annesi babası çok sakin insanlar ve saf insanlar. Tabi ailecek fevriler Laz oldukları için diyorlar bunu. Ama eşim çok kötü konuşuyor sinirlenince onlarda pek yok sakin ailesi.

Bir tek babasını dinler ailesinden ama onunlada anlaşamaz ben bir kaç kez söyledim babasına ama pek işe yaramadı çünkü dinlemedi. Sen beni nasıl şikayet edersin diye kızdı bana. Yani şöyle anlatayım. Aile çok saf köyden göç etmişler babası çocuklar ezilmesin hiç bir şeyden geri kalmasınlar diye her istediklerini yapmışlar hiç ezilmemişler hiç aileden şiddet görmemişler o yüzden eşim kimseyi pek umursamaz kimseye eyvallahı olmaz. Bugün desem ki ona ben boşanmak istiyorum desem neden diye sormaz

Biz aynı iş yerinde çalışıyorduk ordan tanıştık. sevgiliyken hiç bu tarz konuşmazdı fevri olduğunu biliyordum ama çok gülerdik çok eğlenirdik ve çokta komiktir hala öyle ama evlendikten sonra kavgalarımız başladı. İkimizde çalışıyoruz ve eve geldiğimizde ben yemek ev işi yapıyorum o sadece uzanıyordu burdan başladık onun yatmaması gerektiğini söylemiştim ikimizde çalışıyorsak sende yapmak zorundasın demiştim çok kavga etmiştik. Bu tarz hep kavgalarda olur ara ara ama bunu atlattık şimdi bebek olduktan sonra bebeğin bakımı çok ağır uykusuzluk bir insana çok ağır geliyor ve yardım istemiyorum yardım dileniyorum resmen eşimden ama 1 saat ilgilenebiliyor. Çok yıpranıyorum bu sefer çok ağır kavgalar ediyoruz bugün ki gibi gece 4 saat uyudum ben yani insan acır bi noktada böyle konuşmaz

Bugün boşansam ailem beni ve çocuğumu hemen bağrına basar asla beni bırakmazlar boşandıktan sonra ki evrem sorun olmaz ama ben bu evreyi düşünüyorum asıl olan. Yani üzülüyorum kendimden çok bebeğime üzülüyorum onu mahrum bırakmak istemiyorum yani bebeğim olmasa gerçekten boşanırım ama onu düşünmeden edemiyorum. Bu arada sevgisiz bir insan değil çok sever bizi ama o kadar yani. Beni çok yıprattı ve abarttığımı düşünüyor

Evet bunları düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Kendi de bir keresinde ben aile babası olabilecek bir insan değilmişim bunu anladım demişti. Boşansan çocuğu görmek isteyecek sürekli ortada ver çocuğu al çocuğu bi yere götürsen çocuğu sıkıntı. Hasta bile olsa sıkıntı doğar. Yani bilmiyorum kötü bir süreçten geçiyorum.